سه روز از به صدا درآمدن ناقوس اضطراری گذشته بود.
روستا دوباره آرام به نظر میرسید.
اما...
هیچکس دیگر احساس امنیت نمیکرد.
گشتهای نگهبانی دو برابر شده بودند.
دروازههای شهر شبها بسته میشدند.
و دیگر هیچ شکارچیای بهتنهایی وارد جنگل نمیشد.
رین کنار پنجره نشسته بود.
نگاهش به رونان بود که در حیاط خانه شمشیرش را تیز میکرد.
هر حرکت پدرش دقیق و حسابشده بود.
شمشیر برای او فقط یک سلاح نبود...
بخشی از وجودش بود.
رین آرام با خودش گفت:
«به همین دلیل همیشه زنده میماندی...»
«نه به خاطر قدرت...»
«به خاطر انضباط.»
آن روز...
برای اولین بار، رونان تصمیم گرفت شمشیر قدیمی خاندان را از انبار بیرون بیاورد.
جعبهای چوبی که سالها کسی به آن دست نزده بود.
لیا با تعجب پرسید:
«واقعاً میخوای از اون استفاده کنی؟»
رونان سرش را تکان داد.
«نه.»
«فقط وقتشه گرد و غبارش رو پاک کنم.»
او درِ جعبه را باز کرد.
داخل آن...
شمشیری ساده اما بسیار قدیمی قرار داشت.
تیغهاش زنگ زده بود.
روی قبضه، نقشهایی فرسوده دیده میشد.
رین ناگهان احساس عجیبی کرد.
بدون اینکه بداند چرا...
نگاهش روی همان شمشیر قفل شد.
شیء ناشناس شناسایی شد.
در حال تحلیل...
رین پلک نزد.
برای نخستین بار...
سامانه بدون درخواست او شروع به تحلیل یک وسیله کرده بود.
چند ثانیه گذشت.
نتیجه تحلیل:
شمشیر آیینی خاندان
وضعیت: آسیبدیده
مانای باستانی: غیرفعال
اطلاعات قابل بازیابی: ۲٪
رین با تعجب به تیغه نگاه کرد.
«مانای باستانی...؟»
«یعنی این فقط یک شمشیر معمولی نیست.»
رونان با لبخند شمشیر را بلند کرد.
«پدرم همیشه میگفت...»
«این شمشیر روزی صاحب واقعی خودش رو پیدا میکنه.»
لیا خندید.
«مثل همه افسانههای قدیمی.»
اما رین...
چیزی کاملاً متفاوت احساس میکرد.
او میتوانست ذرات بسیار ضعیفی از مانا را ببیند که هنوز در اعماق تیغه جریان داشتند.
انگار شمشیر...
زنده بود.
آن شب...
همه خواب بودند.
رین هنوز به شمشیر فکر میکرد.
سامانه دوباره فعال شد.
پرونده جدید ایجاد شد.
نام: آثار باستانی
مورد ثبتشده: ۱
رین آرام لبخند زد.
«پس سامانه فقط جادو رو تحلیل نمیکنه...»
«تاریخ این دنیا رو هم ثبت میکنه.»
در همان لحظه...
صدایی بسیار ضعیف در ذهنش پیچید.
نه از سامانه.
نه از بیرون.
بلکه...
از همان شمشیر.
«...وارث...»
رین ناگهان چشمانش را باز کرد.
صدا قطع شده بود.
او چند لحظه بیحرکت ماند.
«خیال بود...؟»
یا...
شمشیر واقعاً او را صدا زده بود؟
در اعماق جنگل...
مرد شنلپوش روبهروی تختهسنگی عظیم ایستاده بود.
روی سنگ، نمادی باستانی حک شده بود.
او دستش را روی آن گذاشت.
نماد با نوری سیاه درخشید.
مرد زیر لب گفت:
«طلسم هنوز کامل نشکسته...»
«اما وارث بیدار شده است.»
«وقت زیادی نداریم.»
در تاریکی...
چندین جفت چشم سرخ آرام باز شدند.
ادامه دارد...