چند روز بعد...
بهار کمکم سراسر روستا را فرا گرفته بود.
پرندگان میان شاخهها آواز میخواندند.
اما آرامش روستا، فقط در ظاهر بود.
از وقتی رونان از آن ردپاهای عجیب گفته بود، گارد شهر تعداد نگهبانان را دو برابر کرده بود.
صبح زود...
رونان زرهش را پوشید.
لیا با نگرانی پرسید:
«باز هم باید بری؟»
رونان لبخند زد.
«فقط یک گشت سادهست.»
«تا ظهر برمیگردم.»
او خم شد و پیشانی رین را بوسید.
«مراقب مامان باش.»
رین فقط نگاهش کرد.
در دل گفت:
«امروز اتفاقی میافته...»
دلیلش را نمیدانست.
فقط حس عجیبی داشت.
چند ساعت بعد...
رین کنار پنجره نشسته بود.
چشمانش آرام درخشید.
بینش مانا فعال شد.
او مثل همیشه جریان مانا را تماشا میکرد.
اما ناگهان...
چیزی در دوردست توجهش را جلب کرد.
جریان طبیعی مانا...
برای لحظهای متوقف شد.
بعد...
همه ذرات مانا، انگار از چیزی فرار کردند.
رین اخم کرد.
«مانا...
از چیزی میترسد؟»
این اولین باری بود که چنین چیزی میدید.
پدیده ناشناخته شناسایی شد.
در حال ثبت اطلاعات...
سامانه هم قادر به توضیح آن نبود.
چند دقیقه بعد...
صدای زنگ هشدار از مرکز روستا بلند شد.
ناقوس بزرگ...
سه بار به صدا درآمد.
مردم با عجله از خانههایشان بیرون آمدند.
لیا با نگرانی پرده را کنار زد.
«نه...»
«ناقوس اضطراری...»
او سریع رین را در آغوش گرفت.
صدای فریاد نگهبانان از بیرون شنیده میشد.
«همه داخل خونهها بمونید!»
«درها رو قفل کنید!»
حدود یک ساعت بعد...
رونان به خانه بازگشت.
اما این بار تنها نبود.
دو نفر از اعضای گارد، مرد زخمیای را روی برانکارد حمل میکردند.
تمام بدنش پوشیده از خراشهای عمیق بود.
یکی از شکارچیها با صدایی لرزان گفت:
«اون... اون اصلاً هیولا نبود...»
همه ساکت شدند.
رونان آرام پرسید:
«چی دیدی؟»
مرد به سختی نفس کشید.
«یه انسان...»
«ولی چشمهاش...»
«کاملاً سیاه بودن...»
سپس از هوش رفت.
رین با شنیدن این حرفها، احساس سرمای عجیبی کرد.
او این موجودات را میشناخت.
اما...
نه در این زمان.
«غیرممکنه...»
«آنها باید سالها بعد ظاهر میشدند.»
آن شب...
باران دوباره شروع شد.
رین خوابش نمیبرد.
او به سقف اتاق خیره شده بود.
ناگهان...
سامانه فعال شد.
اطلاعات جدید ثبت شد.
رخداد تاریخی شناسایی شد.
نتیجه:
مسیر تاریخ تغییر کرده است.
رین چند لحظه بیحرکت ماند.
این اولین بار بود که سامانه، چیزی را درباره آینده تأیید میکرد.
یعنی...
تمام دانشی که از زندگی گذشته داشت...
دیگر قابل اعتماد نبود.
او آرام چشمانش را بست.
«اگر آینده تغییر کرده...»
«پس دیگر نمیتوانم فقط به خاطراتم تکیه کنم.»
«باید از نو...
همهچیز را یاد بگیرم.»
در همان لحظه...
در اعماق جنگل...
مرد شنلپوش به موجود ناشناس نگاه کرد.
«زمانش نزدیک شده.»
موجود لبخند زد.
«وارث...
بالاخره حرکت خواهد کرد.»
ادامه دارد...