ناقوس هشدار...
بیوقفه در سراسر روستا میپیچید.
مردم با عجله کودکان را به پناهگاهها میبردند.
جنگجویان روی دیوارهای دفاعی مستقر شده بودند.
اما وقتی موجود غولپیکر از میان مه بیرون آمد...
همه فهمیدند که این نبرد، با نبردهای قبلی فرق دارد.
براگور...
غول شیطانی با زرهی از استخوانهای سیاه.
قدش از سه متر بلندتر بود.
هر قدمش زمین را میلرزاند.
تبر عظیمی را روی شانه حمل میکرد و پشت سرش، بیش از بیست گابلین حرکت میکردند.
رونان شمشیرش را بیرون کشید.
«همه آماده باشید!»
«اول گابلینها رو متوقف کنید!»
نبرد آغاز شد.
پیکانها از بالای دیوار شلیک شدند.
چند گابلین روی زمین افتادند.
اما براگور...
حتی سرعتش کم نشد.
او تبرش را بالا برد و با یک ضربه...
دروازه چوبی روستا را خرد کرد.
بووووم!
تکههای چوب به هر سو پرتاب شدند.
چند نگهبان نقش زمین شدند.
رین از دور همه چیز را میدید.
دندانهایش را روی هم فشرد.
اگر همین حالا وارد میدان میشد...
همه هویتش را میفهمیدند.
اگر هم هیچ کاری نمیکرد...
پدرش و دهها نفر دیگر کشته میشدند.
آکمی آرام کنار او ایستاد.
«تصمیمت چیه؟»
رین چند لحظه سکوت کرد.
بعد شنل خاکستری بلندی را از داخل کولهاش بیرون آورد.
روی سرش کشید.
صورتش تقریباً کاملاً پنهان شد.
تنها چشمانش دیده میشدند.
آکمی لبخند زد.
«پس بالاخره...»
«وقتشه.»
رین آرام گفت:
«اگر کسی پرسید...»
«هیچوقت من رو ندیدی.»
او از پشت خانهها حرکت کرد و بیصدا خودش را به میدان نبرد رساند.
هیچکس متوجه حضورش نشد.
براگور تبرش را به سمت رونان فرود آورد.
رونان شمشیرش را بالا آورد.
اما اختلاف قدرت...
بیش از حد زیاد بود.
شمشیرش ترک برداشت.
در همان لحظه...
خطی نقرهای از میان گرد و غبار عبور کرد.
کلاااانگ!
تبر براگور منحرف شد.
همه با ناباوری به سمت صدا برگشتند.
جنگجویی ناشناس...
با شنلی خاکستری.
و شمشیری ساده در دست.
یکی از نگهبانان زمزمه کرد:
«اون... کیه؟»
رین چیزی نگفت.
فقط روبهروی براگور ایستاد.
غول شیطانی خندید.
«همین بچه؟»
«میخوای جلوم وایستی؟»
رین آرام نفس کشید.
در حال تحلیل...
عضلات...
مفاصل...
جریان مانا...
...
نقطه ضعف پیدا شد.
براگور حمله کرد.
تبرش مانند صاعقه پایین آمد.
اما رین فقط...
یک قدم کنار رفت.
تبر به زمین خورد.
خاک و سنگ به هوا پرتاب شدند.
رین با پشت شمشیرش، زانوی براگور را هدف گرفت.
تق!
غول برای لحظهای تعادلش را از دست داد.
رونان با تعجب گفت:
«اون...»
«داره با کمترین حرکت، حملهها رو خنثی میکنه...»
براگور با عصبانیت غرید.
«دیگه بسه!»
او مانای تاریکش را آزاد کرد.
زمین سیاه شد.
فشار مانا آنقدر زیاد بود که چند نگهبان از حال رفتند.
آکمی از دور زمزمه کرد:
«رین... مراقب باش...»
رین چشمانش را بست.
برای اولین بار...
چهار عنصر اطرافش را همزمان احساس کرد.
باد...
آب...
خاک...
و شعلههای آتش خانههای اطراف.
شرایط برقرار شد.
ترکیب چهار عنصر امکانپذیر است.
رین لبخند زد.
«هنوز کاملاً مسلط نیستم...»
«اما...»
«همین کافیه.»
او شمشیرش را بالا آورد.
باد دور تیغه پیچید.
رطوبت هوا روی آن نشست.
ذرات خاک به لبه شمشیر چسبیدند.
و شعلهای نقرهایرنگ روی همه آنها شکل گرفت.
برای اولین بار...
یک جادوی کاملاً جدید متولد شد.
رین با یک حرکت شمشیر را فرود آورد.
خطی از نور نقرهای در میدان کشیده شد.
شووووووووک!
زره استخوانی براگور از وسط شکافت.
غول شیطانی چند قدم عقب رفت.
به زانو افتاد.
با ناباوری به زخم عمیق روی سینهاش نگاه کرد.
«این...»
«غیرممکنه...»
بدن براگور به ذرات مانای سیاه تبدیل شد.
چند ثانیه بعد...
کاملاً ناپدید شد.
سکوت...
تمام میدان را فرا گرفت.
هیچکس حتی نفس هم نمیکشید.
پیرمردی که کنار میدان ایستاده بود، آرام گفت:
«این نور...»
«نقرهای بود...»
نگهبان دیگری زیر لب زمزمه کرد:
«مثل یه سایه اومد...»
«و قبل از اینکه کسی بفهمه... رفت.»
پیرمرد لبخند زد.
«از امروز...»
«اسمش رو میذاریم...»
رین قبل از آنکه کسی بتواند دنبالش کند، از میان دود و گردوغبار ناپدید شد.
وقتی به خانه برگشت...
سامانه مقابل چشمانش ظاهر شد.
مرحله جدید آغاز شد.
عنوان کسبشده:
سایه نقرهای
اثر:
شناختهشدن در میان مردم.
تأثیر مثبت بر روحیه متحدان.
رین آرام لبخند زد.
اما در همان لحظه...
در دورترین نقطه قلمرو شیاطین...
زالدار روی تخت سیاهش نشست.
او دیگر لبخند نمیزد.
فقط آرام گفت:
«دیگر مطمئن شدم...»
«رِن واقعاً برگشته است.»
سپس رو به سایههای اطرافش کرد.
«همه ژنرالها را خبر کنید.»
«جنگ... از همین امروز آغاز میشود.»
ادامه دارد...