سپیده هنوز کامل طلوع نکرده بود.
رین طبق عادت هر روز، پیش از بیدار شدن مردم روستا، از خانه بیرون آمد.
هوای صبح خنک بود.
قطرههای شبنم روی برگها میدرخشیدند.
او از مسیر همیشگی گذشت و به بالای تپه رسید.
جایی که سالها بود مخفیانه تمرین میکرد.
رین شمشیر چوبی را کنار گذاشت.
چهارزانو روی زمین نشست.
چشمانش را بست.
صدای باد...
صدای رودخانه...
صدای پرندگان...
همه آرامآرام محو شدند.
تنها چیزی که باقی ماند...
جریان مانا بود.
از کودکی...
او هر روز فقط یک کار انجام داده بود.
نه تلاش برای جذب مانا.
نه شکستن محدودیتها.
بلکه...
هماهنگ شدن با جریان طبیعی آن.
درختان را دیده بود.
رودخانه را دیده بود.
باد را دیده بود.
و فهمیده بود که مانا هرگز به اجبار حرکت نمیکند.
بلکه...
جریان دارد.
همگامسازی هسته مانا
۲۱٪
۲۲٪
۲۳٪
...
رین آرام نفس کشید.
این بار...
به جای کشیدن مانا به سمت خودش...
اجازه داد مانا آزادانه از میان بدنش عبور کند.
ناگهان...
گرمایی ملایم در قفسه سینهاش احساس کرد.
ضربان قلبش تندتر شد.
واکنش هسته مانا شناسایی شد.
دردی شدید تمام بدنش را فرا گرفت.
انگار هزاران سوزن همزمان در بدنش فرو میرفتند.
رین دندانهایش را روی هم فشرد.
فریاد نزد.
حرکت نکرد.
فقط...
تحمل کرد.
چند دقیقه بعد...
درد ناگهان از بین رفت.
جای آن...
حسی عجیب پدید آمد.
احساس سبکی.
احساس گرما.
احساس زنده بودن.
تبریک.
هسته مانا بیدار شد.
رین آرام چشمانش را باز کرد.
برای اولین بار...
ذرات مانا نهتنها دیده میشدند...
بلکه به حضور او واکنش نشان میدادند.
ذرات آبیرنگ آرام دور دستش میچرخیدند.
او دستش را جلو آورد.
بدون گفتن هیچ وردی...
بدون انجام هیچ حرکت خاصی...
تنها با تمرکز...
چند قطره آب از رطوبت روی علفها جدا شدند.
در هوا شناور ماندند.
چند ثانیه بعد...
دوباره روی زمین افتادند.
رین لبخند زد.
«بالاخره...»
اما سامانه دوباره ظاهر شد.
هشدار
کنترل مانا: بسیار ضعیف
ظرفیت هسته: ۱٪
رتبه جادوگر: F
رین خندید.
«هنوز اول راهم.»
در همان لحظه...
صدای دست زدن کسی از پشت سر آمد.
رین بلافاصله برگشت.
رونان چند متر آنطرفتر ایستاده بود.
لبخندی آرام روی صورتش دیده میشد.
«بالاخره موفق شدی...»
رین برای لحظهای خشکش زد.
«پدر...»
رونان نزدیکتر آمد.
«فکر کردی نمیفهمم؟»
«سالهاست هر صبح قبل از طلوع آفتاب از خونه بیرون میای.»
رین سکوت کرد.
رونان روی شانه او دست گذاشت.
«هر رازی که داری...»
«لازم نیست امروز بهم بگی.»
«اما یه چیز رو خوب میدونم.»
او مستقیم در چشمهای رین نگاه کرد.
«تو...»
«استعدادی داری که شاید یک بار در هر چند صد سال پیدا بشه.»
رین نفس عمیقی کشید.
رونان ادامه داد:
«از امروز...»
«دیگه وقتشه تمرین واقعی رو شروع کنیم.»
در همان لحظه...
سامانه پیام دیگری نمایش داد.
شرایط لازم تکمیل شد.
بخش جدید باز شد.
قابلیت ثبت جادوهای پایه فعال گردید.
رین به صفحه آبی خیره شد.
لبخندی آرام روی لبهایش نشست.
او تازه اولین قدم را برداشته بود.
در اعماق جنگلی دورافتاده...
همان موجود شنلپوش به آسمان نگاه کرد.
نور آبی کمرنگی برای لحظهای در افق درخشید.
او آرام زمزمه کرد:
«هستهاش...»
«بیدار شد.»
لبخند محوی زد.
«بازی بالاخره شروع شد.»
ادامه دارد...