هشت سال بعد...
طلوع خورشید، روستای کوچک «آلدن» را در نوری طلایی غرق کرده بود.
مه صبحگاهی هنوز روی علفها نشسته بود.
صدای پرندگان از میان درختان به گوش میرسید.
اما...
در حیاط یکی از خانهها، صدای برخورد شمشیرهای چوبی سکوت صبح را میشکست.
تق!
تق!
تق!
رین نفس عمیقی کشید.
عرق از پیشانیاش میچکید.
شمشیر چوبی را دوباره بالا آورد.
روبهرویش...
رونان ایستاده بود.
لبخندی کمرنگ بر لب داشت.
«دوباره.»
رین بدون اعتراض حمله کرد.
این بار سریعتر.
اما...
رونان تنها با یک حرکت ساده، شمشیر او را کنار زد.
تعادل رین به هم خورد و روی زمین افتاد.
رونان دستش را به سمت او دراز کرد.
«قدرت خوبه...»
«سرعت هم خوبه...»
«ولی تا وقتی نتونی آروم فکر کنی...»
«همیشه شکست میخوری.»
رین دست پدرش را گرفت و بلند شد.
در دلش لبخند زد.
اگر رونان میدانست که او در زندگی قبلی بزرگترین شمشیرزن دنیا بوده...
حتماً از تعجب بیهوش میشد.
اما رین چیزی نگفت.
این راز...
باید تا آخر عمر پنهان میماند.
بعد از تمرین...
لیا از داخل خانه صدا زد:
«صبحونه آمادهست.»
رین با لبخند وارد خانه شد.
خانه هنوز همان گرمای سالهای کودکی را داشت.
همان میز چوبی.
همان بوی نان تازه.
همان آرامشی که در زندگی گذشته هرگز تجربه نکرده بود.
بعد از صبحانه...
رین طبق عادت هر روز، به بالای تپهای مشرف به روستا رفت.
آنجا...
محل تمرین مخفی او بود.
او شمشیر چوبی را روی زمین گذاشت.
چشمانش را بست.
نفس کشید.
جریان مانا را احساس کرد.
همگامسازی هسته مانا
۲۱٪
رین آهسته لبخند زد.
هشت سال تمرین...
تنها توانسته بود هسته مانای او را تا بیستویک درصد بیدار کند.
راه زیادی باقی مانده بود.
او دستش را جلو آورد.
برای چند ثانیه...
ذرات آبیرنگ مانا دور انگشتانش جمع شدند.
اما پیش از آنکه شکل بگیرند...
پراکنده شدند.
رین آهی کشید.
«هنوز نه...»
«کنترل مانام کافی نیست.»
ناگهان...
صدای قدمهایی از پشت سرش آمد.
رین بدون اینکه برگردد گفت:
«بیرون بیا.»
پسری همسن او از پشت درخت بیرون آمد.
موهای مشکی کوتاه داشت.
چهرهای پرانرژی و شیطان.
لبخند زد.
«مثل همیشه فهمیدی.»
رین هم لبخند زد.
«آراد...»
«باز هم دنبالم اومدی؟»
آراد شانه بالا انداخت.
«اگه نیام، نصف روز حوصلهم سر میره.»
او شمشیر چوبی خودش را بیرون کشید.
«یه مبارزه؟»
رین شمشیرش را برداشت.
این بار...
لبخند واقعی روی صورتش نشست.
«باشه.»
چند دقیقه بعد...
صدای خنده هر دو در تپه پیچیده بود.
دیگر خبری از جنگ و مرگ نبود.
فقط دو پسربچه...
که رویای جنگجو شدن را در سر داشتند.
اما...
رین خوب میدانست.
این آرامش...
همیشگی نیست.
در همان لحظه...
در صدها کیلومتر دورتر...
در اعماق سرزمین شیاطین...
مرد شنلپوش مقابل تختی سیاه زانو زد.
«سرورم...»
«وارث بزرگ شده است.»
صدایی عمیق در تاریکی پیچید.
«بگذار...»
«فعلاً رشد کند.»
«هرچه قویتر شود...»
«شکستنش لذتبخشتر خواهد بود.»
دو چشم سرخ در تاریکی گشوده شدند.
رین ناگهان لرز خفیفی احساس کرد.
بیاختیار به افق نگاه کرد.
نمیدانست چرا...
اما حس میکرد...
کسی، جایی در این دنیا، منتظر اوست.
ادامه دارد...