سه روز گذشت.
سرانجام...
گروه نجات به روستا بازگشت.
اما...
همه چیز مثل قبل نبود.
دروازههای روستا آرام باز شدند.
جنگجویان یکییکی وارد شدند.
بعضی زخمی...
بعضی خسته...
و بعضی دیگر...
هرگز برنگشتند.
لیا با عجله میان جمعیت دوید.
چشمانش دنبال یک نفر میگشت.
ناگهان...
رونان را دید.
او زنده بود.
اما...
تمام بدنش باندپیچی شده بود.
بازوی چپش به سختی حرکت میکرد.
و جای زخمی عمیق روی سینهاش باقی مانده بود.
لیا بیاختیار او را در آغوش گرفت.
اشک میریخت.
اما این بار...
از خوشحالی.
آن شب...
تمام روستا برای کشتهشدگان مراسم یادبود گرفت.
آتش بزرگی در میدان روشن شد.
فرمانده گارد رو به مردم گفت:
«دشمنی که با آن روبهرو شدیم...»
«هیولا نبود.»
«از امروز...»
«دیگر هیچکس حق ندارد بهتنهایی وارد جنگل شود.»
سکوتی سنگین بر میدان حاکم شد.
رین در آغوش رونان نشسته بود.
برای اولین بار...
بهوضوح فهمید.
دنیایی که میشناخت...
دیگر وجود ندارد.
آینده...
کاملاً تغییر کرده است.
چند روز بعد...
رونان جعبهای کوچک را به خانه آورد.
داخل آن...
یک شمشیر چوبی کوچک بود.
او با لبخند آن را مقابل رین گرفت.
«هنوز برای تمرین زوده...»
«اما یه روز...»
«این اولین شمشیرت میشه.»
رین آرام شمشیر چوبی را گرفت.
لبخند زد.
در ذهنش...
خاطره شمشیر افسانهای زندگی گذشته زنده شد.
اما...
این بار...
همه چیز فرق داشت.
این شمشیر...
هدیه پدرش بود.
نه ابزار جنگ.
از آن روز به بعد...
رین هر روز دنیا را تماشا میکرد.
جریان مانا را حفظ میکرد.
حرکت شمشیر رونان را به خاطر میسپرد.
به حرفهای لیا گوش میداد.
لبخند زدن را یاد گرفت.
خندیدن را یاد گرفت.
و برای اولین بار...
معنای واقعی خانواده را فهمید.
ماهها گذشت.
بعد...
سالها.
رین دیگر آن نوزاد کوچک نبود.
قدمهایش محکم شده بود.
چشمانش آرامتر شده بودند.
اما...
ارادهاش هر روز قویتر میشد.
او هرگز ماجرای آن جنگل را فراموش نکرد.
هرگز نگاه ترسیده مادرش را فراموش نکرد.
و هرگز زخمی را که روی سینه رونان مانده بود، از یاد نبرد.
یک شب...
رین کنار پنجره ایستاد.
آسمان پر از ستاره بود.
او شمشیر چوبی قدیمی را در دست گرفت.
سپس آرام گفت:
«قسم میخورم...»
«آنقدر قوی شوم...»
«که دیگر هیچکس...»
«به خاطر محافظت از من، جانش را به خطر نیندازد.»
عهد ثبت شد.
هدف اصلی:
رسیدن به اوج قدرت
و محافظت از کسانی که دوستشان داری.
باد آرامی وزید.
برگهای درختان به حرکت درآمدند.
در دوردست...
چشمانی سرخ، از دل تاریکی به روستا نگاه میکردند.
«بالاخره...»
«زمانش رسیده است...»
پسرکی با موهای نقرهای، شمشیر چوبیاش را روی شانه گذاشت.
لبخندی مطمئن روی لب داشت.
و درست در همان لحظه...
داستان واقعی او آغاز شد.
ادامه در آرک دوم...