سه ماه گذشت.
زمستان آرامآرام جای خود را به بهار سپرد.
رین حالا نهماهه بود.
میتوانست بخزد، چند لحظه روی پاهایش بایستد و با کمک دیوار یا وسایل خانه چند قدم بردارد.
اما بزرگترین تغییر...
در ذهنش رخ داده بود.
او ساعتها بدون خسته شدن به طبیعت نگاه میکرد.
حرکت شاخهها در باد.
رقص شعلههای شومینه.
جریان آب در جویبار.
و میلیونها ذره مانا که در سراسر دنیا جاری بودند.
برای دیگران...
این فقط طبیعت بود.
اما برای رین...
هر پدیده، درسی تازه درباره مانا محسوب میشد.
آن شب...
خانه در سکوت فرو رفته بود.
رین کنار پنجره نشست.
دست کوچکش را به سوی آسمان دراز کرد.
ذرات مانا مانند ستارههایی کوچک در تاریکی میدرخشیدند.
او در دل گفت:
«اگر مانا در تمام موجودات جریان دارد...»
«پس بدن انسان هم باید بخشی از همین چرخه باشد.»
او تلاش نکرد مانا را جذب کند.
فقط...
جریان طبیعی آن را تقلید کرد.
نفس کشید.
آرام...
منظم...
درست مانند درختانی که هر روز زیر نظر گرفته بود.
چند دقیقه گذشت.
سپس...
همگامسازی هسته مانا افزایش یافت.
۰٫۱٪ ← ۰٫۳٪
لبخند کوچکی روی لب رین نشست.
«پس...»
«مشکل از کمبود مانا نبود.»
«بدنم هنوز با آن هماهنگ نشده بود.»
صبح روز بعد...
رونان از مأموریت بازگشت.
اما این بار، چهرهاش آرام نبود.
لیا با نگرانی پرسید:
«دوباره هیولاها؟»
رونان سرش را تکان داد.
«نه...»
«ردپای انسان پیدا کردیم.»
«اما هیچ روستایی تا چندین کیلومتر آن اطراف وجود ندارد.»
لیا اخم کرد.
«شاید راهزنها بودن.»
رونان آهسته گفت:
«راهزنها با پای برهنه روی برف راه نمیرن...»
«اما این ردپاها...
هیچ اثری از سرما نداشت.»
رین بیاختیار خاطرات زندگی گذشتهاش را مرور کرد.
«فرقه خورشید سیاه...»
«نه...»
«آنها هنوز نباید ظاهر شده باشند.»
«پس چه چیزی تاریخ را تغییر داده است؟»
بعدازظهر...
رونان طبق عادت، در حیاط خانه تمرین میکرد.
رین بیصدا حرکات او را زیر نظر گرفت.
هر ضربه.
هر چرخش.
هر قدم.
سامانه دوباره فعال شد.
تحلیل هنر شمشیرزنی پایه انسان
پیشرفت: ۱۲٪
رین کمی تعجب کرد.
«هنوز کامل نشده...»
«پس برای تحلیل یک سبک رزمی، فقط تماشا کردن کافی نیست.»
او فهمید که سامانه برای تکمیل تحلیل، به تجربه و مشاهدههای بیشتری نیاز دارد.
آن شب...
رین چشمانش را بست.
تمام حرکات رونان را در ذهنش مرور کرد.
نه با کمک سامانه...
بلکه با حافظه خودش.
او میدانست تا وقتی بدنش رشد نکند، نمیتواند حتی یک حرکت را اجرا کند.
اما هیچکس نمیتوانست مانع تمرین ذهنش شود.
نیمهشب...
در اعماق جنگل...
همان موجود ناشناس روی شاخه درختی نشسته بود.
چشمان سرخش در تاریکی میدرخشیدند.
کنار او، مردی با ردایی سیاه ایستاده بود.
چهرهاش زیر کلاه پنهان بود.
مرد آرام پرسید:
«مطمئنی؟»
موجود با صدایی گرفته پاسخ داد:
«اشتباه نمیکنم...»
«بوی همان روح را حس میکنم.»
چند لحظه سکوت برقرار شد.
سپس مرد لبخند زد.
«پس این بار...»
«پیش از آنکه دوباره به قهرمان تبدیل شود...»
«سرنوشتش را پایان میدهیم.»
در همان لحظه...
سامانه بدون هیچ فرمانی فعال شد.
هشدار
یک ناظر ناشناس حضور میزبان را شناسایی کرده است.
سطح تهدید: نامشخص
رین ناگهان از خواب پرید.
نفسهایش تند شده بود.
آرام به سمت پنجره نگاه کرد.
هیچکس آنجا نبود.
اما...
برای نخستین بار بعد از تولد دوباره...
احساس کرد کسی از دور او را زیر نظر دارد.
او مشت کوچکش را گره کرد.
«این بار...»
«اجازه نمیدهم گذشته دوباره تکرار شود.»
ادامه دارد...