صبح زود...
پرتوهای طلایی خورشید از پنجره چوبی اتاق به داخل میتابیدند.
رین، که حالا حدود شش ماه داشت، آرام چشمانش را باز کرد.
او کمکم به زندگی جدیدش عادت کرده بود.
اما هنوز یک چیز ذهنش را درگیر میکرد.
هسته مانا.
از روزی که سامانه بیدار شده بود، هنوز هیچ تغییری در هسته مانای او ایجاد نشده بود.
رونان زره چرمیاش را پوشید.
شمشیرش را از روی دیوار برداشت.
لیا از آشپزخانه بیرون آمد.
«امروز هم باید بری؟»
رونان لبخند زد.
«چند گابلین اطراف جنگل دیده شدن.»
«قبل از غروب برمیگردم.»
بعد کنار گهواره زانو زد.
با انگشت، موهای رین را مرتب کرد.
«وقتی برگشتم، قول میدم اون اسباببازی چوبی که دوست داشتی رو تموم کنم.»
رین فقط نگاهش کرد.
در دل گفت:
«حتماً سالم برگرد...»
چند ساعت بعد...
خانه در سکوت فرو رفته بود.
لیا مشغول پختن نان بود.
رین کنار پنجره نشسته بود.
چشمانش آرام درخشیدند.
بینش مانا فعال شد.
دنیای اطرافش دوباره تغییر کرد.
ذرات آبیرنگ مانا، آرام در هوا شناور بودند.
او دیگر به دیدن آنها عادت کرده بود.
اما امروز...
چیزی متفاوت بود.
جریان مانا در یکی از درختان باغ، ریتم منظمی داشت.
مانند جریان خون در رگهای یک انسان.
رین ساعتها بدون پلک زدن به آن نگاه کرد.
در حال تحلیل الگوی جریان مانا...
پیشرفت: ۳٪
رین لبخند زد.
«پس هر چیزی را نمیشود یکباره تحلیل کرد...»
او تا عصر همان درخت را زیر نظر گرفت.
وقتی خورشید غروب کرد...
تحلیل کامل شد.
دانش جدید ثبت شد.
درک جریان طبیعی مانا
هیچ مهارت جدیدی آزاد نشد.
اما رین احساس کرد حالا بهتر از قبل، حرکت مانا را درک میکند.
او چشمانش را بست.
بهآرامی تلاش کرد همان جریان را در بدن خودش شبیهسازی کند.
چند دقیقه گذشت.
در ابتدا...
هیچ اتفاقی نیفتاد.
اما ناگهان...
گرمای بسیار ضعیفی در قفسه سینهاش احساس کرد.
آنقدر ضعیف که اگر دقت نمیکرد، متوجهش نمیشد.
هسته مانا
وضعیت: غیرفعال
همگامسازی: ۰٫۱٪
رین لبخند زد.
«بالاخره...»
«اولین قدم.»
اما همان لحظه...
دردی تیز سراسر بدنش را فرا گرفت.
انگار رگهایش در حال کشیده شدن بودند.
اشک بیاختیار از چشمانش جاری شد.
صدای گریهاش در خانه پیچید.
لیا با نگرانی او را در آغوش گرفت.
«رین...»
«عزیزم، چی شده؟»
او آرام پشت رین را نوازش کرد.
چند دقیقه بعد، درد فروکش کرد.
رین نفس راحتی کشید.
«پس بیدار کردن هسته مانا...»
«قرار نیست آسان باشد.»
غروب...
رونان به خانه بازگشت.
اما این بار...
روی زره چرمیاش رد چند پنجه عمیق دیده میشد.
شمشیرش نیز لبپر شده بود.
لیا با نگرانی پرسید:
«اتفاقی افتاده؟»
رونان آهی کشید.
«گابلینها تنها نبودند.»
«موجودی دیدیم که هیچکدام از شکارچیها قبلاً ندیده بودند.»
«وقتی رسیدیم، ناپدید شد.»
رین با دقت به حرفهای پدرش گوش میداد.
در ذهنش خاطرات گذشته را مرور کرد.
«نه...»
«هنوز برای ظهور چنین موجودی خیلی زود است.»
«پس...»
«تاریخ واقعاً در حال تغییر است.»
آن شب...
همه خواب بودند.
رین دوباره از پنجره به جنگل خیره شد.
در دوردست...
ستونی از مانای تیره، آرام به آسمان برخاست.
این مانا با هیچکدام از جریانهای طبیعی که دیده بود، شباهتی نداشت.
سنگین...
آشفته...
و ترسناک.
سامانه بلافاصله واکنش نشان داد.
هشدار
انرژی ناشناس شناسایی شد.
در حال تحلیل...
...
...
تحلیل ناموفق.
رین برای نخستین بار دید که سامانه شکست خورده است.
همان لحظه...
در اعماق جنگل...
دو چشم سرخ در تاریکی گشوده شدند.
آن موجود، آرام سرش را بالا آورد.
و مستقیم به سمت خانه رین نگاه کرد.
انگار...
از وجود او باخبر بود.
ادامه دارد...