برای وسیلهای مثل من، کفش چرم معنی اصالت و قدرت دارد. یعنی آفریده شدم که بتونم کفشهایی با ذات چرم رو تمیز و براق کنم. ولی حیف که چرم امروز کمیاب شده. زمانی رو به یاد دارم که آدما به ظاهر کفششون اهمیت زیادی میدادن. ولی امروز اغلب آدما کتونیهایی کثیف میپوشن، لژهای سفیدی که سرتاسر سیاه شده ، رویههایی که خاک گرفته و بندهایی که از هم گسیخته
وقتی آدما با کفشهای کثیفشون از کنارم رد میشن و به من جوری نگاه میکنند که انگار بی استفاده هستم. ناراحت و خشمگین میشم؛ میدونی قدیما همه یک کفش چرم داشتن که بهش وفادار بودن، هربار که آسیب میدید، تعمیرش میکردن و اگر کثیف میشد با کلی دقت تمیزش میکردن. ولی الان با اولین مشکلی که در کفش ایجاد میشه سریع عوضش میکنند. وفاداری یک تعهده چه فرقی میکنه به آدم باشه یا به کفش؟
بعضی اوقات روی کفشهاشون بقایای چمنهای له شده میبینم. اون چمنهایی که له شدن، تنها جرمشون ضعیفتر بودن بود. من دستگاهی مدرن در جامعهای مدرنم. جایی که ضعف جرم است و مجازاتش نابودی