اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرد دلِ ما را
به خالِ هندویش بخشم، تمامِ بود و پیدا را
به حافظ میگویم اینسان، که در رندی نماند کس
که بخشیده است بیمقدار، گُهر، آن بتِ زیبا را
و صائب را بگو دیگر، از این پیچش مگو سختی
که در آیینه میبینی، شکوهِ عشقِ والا را
اگر شهریارِ ما گوید: «نمیبخشم تن و جان را»
بگو: «عاشق کجا بیند، وجودِ بیمسمّا را؟»
ببخش آن «جان» که در مستی، برون آید ز هر بندی
که اینگونه شود روشن، مسیرِ دورِ دنیا را
محمد خسروی فارسانی
فرزندِ یاسر خسروی و خاطره اسلامی هستم؛ در خانهای بالیدهام که چراغِ آگاهی همواره در آن روشن بوده است. من محمد خسرویام، جستجوگرِ پیوندهایِ میانِ عصبشناسی و استراتژیِ شطرنج
معتقدم زندگی، زمینی است برایِ تجربه کردنِ تضادها و رسیدن به تعادل. در نگاهِ من، علمِ اعصاب ابزاری است برای شناختِ خویش و شطرنج، میدانی برایِ تمرینِ صبوری و منطق. میراثی که از پدر و مادرم به یادگار دارم، نه فقط نام، که «جستجوگری» است. اکنون در کلاس نهم، با قدمهایی استوار، در مسیرِ نوشتن، اندیشیدن و شناختِ پیچیدگیهایِ مغزِ انسان گام برمیدارم.
من یکبار برای همیشه به این بحث و جدل پایان بخشیدم با این شعرم در جواب سه شاعر