آینه بودم

یک بیابان پشت سر نامهربانی کاشتی

عاشقت بودم ولی دیوانه‌ام پنداشتی

آینه بودم برایت ای دریغا ای عجب

بی سبب سنگم زدی فتحِ مبین انگاشتی

خوب میشد بین آن نامهربانی ها کمی

حرمت نان و نمک را هم نگه میداشتی

تا که فهمیدی اسیر تاب گیسویت شدم

دست از این عاشق بی‌ادعا برداشتی

من که فارغ بودم از غوغایِ عشق و عاشقی

عاقبت من را به دردِ عاشقی واداشتی

من که نامت را میانِ سجده‌هایم داشتم

شوق دیدار خودت را از دلم برداشتی

پرچمِ پیروزی‌ات را بر در ویرانه‌ام

فاتحانه آمدی و با غرور افراشتی

آمدی با تیشه‌ی فرهاد اما ای دریغ

کوهِ اندوهی درون سینه‌ام انباشتی

من نمیدانم که از نامهربانی یا ادب

حرف بدخواهان ما را بر زمین نگذاشتی

بی هنر بودی که در سرسبزی فصل بهار

خاطراتِ سردِ دی را در خیالت داشتی