رابطه

یادمه وقتی بچه بودم داشتم حاضر می شدم تا برم اسباب بازیی که خیلی وقته پول تو جیبیام و براش جمع کردم بخرم
داشتم بنده کفشامو می بستم خیلی ذوق داشتم چون تازه یادگرفته بودم بندای کفشمو خودم ببندم و احساسه مستقل بودنه زیادی می کردم
وقتی کفشامو بستم باذوق دوییدم که ازپله ها برم پایین و سوار ماشین بابام بشم اما پام پیچ خوردو از طبقه دوم غلت خوردم، دقیق یادم نیست اما توی اون پروسه ای که داشتم میوفتادم کلی داد زدمو مامانمو صدا زدم اما تا بهم برسه من با یک صورته پر از خون به طبقه اول رسیدم.
اون روز دیگه نه برای اسباب بازی ذوق داشتم،
نه برای بستنه بنده کفشام.
از اون روز به بعد صبر می کردم تا مامانمم کفشاش و بپوشه و دستشو بگیرم و باهم از پله ها بریم پایین
ازاون روز به بعد نه تنها از پله های خونمون بلکه از همه ی پله ها میترسیدم و برای گذر کردن ازشون نیاز داشتم دست یک نفرو بگیرم
الان خیلی وقته ازاون داستان میگذره و من بزرگ شدم دیگه نه از پله ها میترسم نه نیاز به کسی دارم که دستش و بگیرم.
فقط هردفعه به پله ای برخورد می کنم مغزم دوباره اون داستان و برام یادآوری میکنه فقط محض اینکه بهم بگه: هی مواظب باش دوباره نیوفتی!
توهم شبیه همون پله هایی، دیگه نه ازت میترسم و نه نیاز به کسه دیگه ای دارم تا ازت بگذرم فقط هربار که آدمه جدیدی قراره وارد زندگیم بشه مغزم بهم یادآوری میکنه: هی مواظب باش دوباره نیوفتی!