دزیره،

قلبم مالامال عشق است و در سینه ام سنگینی میکند تا به حال نمیدانستم که انسان میتواند عشق را در جسمش هم احساس کند

پیرمرد اخرین جمله ی فصل را هم خواند و کتاب را بر روی میز عسلی کنارش گذاشت.

به قهوه ی روی میز نگاهی کرد.....سرد شده بود.

دستی که رو برویش قرار گرفت باعث شد سرش را بالا بیاورد و با نوه اش روبرو شود.

_قهوه ی سرد دوست نداری ؛برات یدونه تازه آوردم ژنرال

مرد قهوه را از دخترک گرفت و لبخندی بر لب هایش اورد

+آفرودیت خوب اخلاقامو میشناسه؟!

دختر خندید و پدربزرگش لب زد:

من هر بار که تو میخندی از شدت دوست داشتنت نمیدونم چیکار کنم

دختر گفت:پدربزرگ این همون جمله ای نبود که به اوژنیت میگفتی؟؟

مرد کمی از قهوه اش نوشید و گفت:اره.....خنده هاش خیلی قشنگ بود؛وقتی میخندید دندونای خرگوشیش رو نمایش میداد

_اما پدربزرگ تو هیچوقت کامل برای من تعریف نکردی همیشه فقط از قشنگی های اوژنیت گفتی ؛ولی..الان اوژنیت کجاست؟

مرد دست های نوه اش را در دست گرفت و گفت:اوژنیه من.....خوب...نذاشتن با من باشه،به ما میگفتن گناهکار ؛پس اونم رفت

_رفت یا مجبور شد به رفتن ؟؟

مرد با شنیدن این جمله لبخند تلخی زد و گفت:

+مجبور شد به رفتن

_اما تو هنوز ژنرال اونی و اونم اوژنی تو مگه نه؟؟؟

اره افرودیت من....دزیره دیگه پیش ژنرالش نیست اما قلب ناپلئونش همچنان برای اون میتپه،دوست داشتن جنسیت و سن نمیشناسه عاشق هر کی میخوای باش

دختر سرش را به سمت پنجره چرخاند و با دیدن برفی که کم کم روی زمین مینشست با ذوق به پدربزرگش گفت:

_پدربزرگ داره برف میاد؛بریم بیرون

مرد به سمت پنجره رفت و زیر لب زمزمه کرد:

تو ستاره‌ها رو تماشا میکردی، با نور ستاره‌ها مسخ میشدی و من به این فکر میکردم که تنها ستاره‌ی این شهر روبروم ایستاده، ستاره‌ی چشم‌های تو این شهر رو کازابلنکای من میکرد.