در شهری که همه سرشان به کار خودشان بود، کوچهای وجود داشت که هیچکس دقیقاً نمیدانست کجاست. قدیمیها میگفتند این کوچه فقط وقتی ظاهر میشود که بادبادکِ کاغذیِ کسی، بیش از حد اوج بگیرد و گم شود.
یک عصر پاییزی، ندا داشت در پیادهرو قدم میزد که ناگهان متوجه چیزی شد. بادبادکِ قرمزی که پسربچهای در محلهی آنها هوا کرده بود، در میان شاخههای درخت پیرِ میدان گیر کرده و نخاش رها شده بود. ندا، که همیشه دوست داشت به دیگران کمک کند، از درخت بالا رفت تا بادبادک را نجات دهد. وقتی به بالاترین شاخه رسید، بادبادک رها شد، اما ندا به جای زمین، به کوچه باریکی افتاد که تا به حال ندیده بود.
دیوارهای این کوچه پر از قفسههای کتاب بود! قفسههایی که تا آسمان ادامه داشتند. کتابها پرواز میکردند؛ گاهی یک کتابِ شعر با بالهای کاغذی از بالای سرِ ندا رد میشد و گاهی یک کتابِ داستانِ ترسناک، با عجله لابلایِ کتابهای دیگر قایم میشد.
یک پیرمرد عینکی با لباسِ رنگارنگ که کنارِ دیوار نشسته بودبود، گفت: «خوش آمدی مسافر. اینجا کتابخانهی قصههای ناتمام است.»
ندا با تعجب پرسید: «قصههای ناتمام؟»
پیرمرد خندید: «بله. همهی قصههایی که نویسندهها وسطش خسته شدند، یا آنهایی که توی ذهنِ آدمها گم شدند، اینجا زندگی میکنند. تو اینجا چه میکنی؟»
ندا که همیشه کلی داستان توی ذهنش داشت ولی گاهی نمیدانست چطور آنها را تمام کند، گفت: «من هم نویسندهام. اما همیشه نگرانم که نکند قصههایم کافی نباشند.»
پیرمرد یک کتابِ خالی به او داد و گفت: «قصهها، مثل گیاهان هستند. اگر به آنها عشق بورزی و ادامه بدهی، رشد میکنند. هر کلمهای که مینویسی، یک ستاره در آسمانِ این کوچه روشن میکند.»
وقتی ندا دوباره پلک زد، خودش را پای همان درخت قدیمی دید. بادبادک در دستش بود، اما در جیبش، یک خودکار طلایی کوچک پیدا کرد که تا آن لحظه نبود. او لبخندی زد. حالا میدانست که هر قصهای که مینویسد، جایی در دنیا یا شاید در این کوچه جادویی یک خانه دارد
خانه،دارد گفت: «خوش آمدی مسافر. اینجا کتابخانهی