در دهکدهای دورافتاده، پیرمردی زندگی میکرد که هیچکس نمیدانست چه شغلی دارد.
اهالی دهکده فکر میکردند او جادوگر است، چون همیشه در دستانش دانههای درخشان بود.
پیرمرد هر روز صبح، قبل از طلوع خورشید، به دامنهی کوه میرفت.
او با صبر و حوصله دانهها را در دل خاک سرد و سنگی میکاشت.
یک روز کودکی کنجکاو، مخفیانه او را تا قلهی کوه تعقیب کرد.
کودک با حیرت دید که پیرمرد در حال صحبت کردن با گلهاست. او زمزمه میکرد: «بخندید که دنیا به امید شما زنده است.»
کودک که میخواست بداند آن دانهها چه هستند، جلو رفت و پرسید: «آقا، اینها چه بذری هستند؟»
پیرمرد لبخندی زد و دانه کوچکی به او داد و گفت: «این بذرِ شادی است.»
کودک با شک به دانه نگاه کرد، اما آن را در باغچهی خانهشان کاشت.
روزها گذشت و نهال کوچکی از خاک سر برآورد که برگهایش به رنگ رنگینکمان بود.
هر وقت کسی در خانه غمگین بود، آن گیاه درخشش بیشتری پیدا میکرد.
عطرِ گلهای آن گیاه، حالِ هر کسی که آن را استشمام میکرد، خوب میکرد.
کمکم تمام اهالی دهکده متوجه شدند که شادی، در واقع در دستان خودشان است.
آنها شروع کردند به کاشتن بذرهای محبت و لبخند در زندگیشان.
دیگر هیچکس به پیرمرد نمیگفت جادوگر، بلکه او را «باغبان قلبها» مینامیدند.
دهکدهای که روزگاری سرد و بیروح بود، حالا به بهشتی از شادی تبدیل شده بود.
پیرمرد دیگر نیازی نبود به تنهایی به قلهی کوه برود.
حالا تمام کودکان دهکده در کنار او، بذرهای امید را میکاشتند.
و اینگونه بود که یک دانه کوچک، دنیای آدمها را تغییر داد.