در زیرِ برگِ یک گلِ رزِ قرمز، که همیشه بعد از باران خیس میماند، یک پادشاهیِ پنهان وجود داشت. این پادشاهی، پادشاهیِ «ریزِدنیان» بود. ساکنان این پادشاهی، موجوداتی بودند به اندازه یک ذرهی گرد و غبار، که لباسهایشان از تارِ عنکبوت و خانههایشان از گلبرگهایِ ریخته شده ساخته شده بود.
قانونِ اصلی در ریزدنیان این بود: «هر چیزی که از آسمان بیاید، مقدس است.»
برای آنها، قطراتِ باران مثل غولهایِ شفاف و عظیمالجثه بودند که از آسمان سقوط میکردند. وقتی یک قطرهی باران روی برگِ رز فرود میآمد، تمامِ ریزدنیان با هیجان و ترس به تماشای آن مینشستند. آنها فکر میکردند هر قطره، یک سفینهی فضاییِ شفاف است که از یک دنیایِ دور آمده است.
«تِینو»، یک پسرکِ ریزدنیایی بود که برخلاف بقیه، همیشه کنجکاو بود. او نمیخواست فقط به قطرهها نگاه کند؛ او میخواست بداند که آیا داخلِ آن قطرههایِ درخشان، چیزی وجود دارد یا نه؟
یک روز، بعد از یک بارانِ شدید، یک قطرهی بسیار بزرگ و براق، درست روی گلبرگِ نزدیکِ خانهی تینو فرود آمد. این قطره برخلاف بقیه، ساکن نبود؛ داخلِ آن، چیزی مثل یک نورِ لرزان میچرخید.
تینو با تمامِ شجاعت، از برگِ گل پایین آمد و با استفاده از یک تیکه چوبِ خیلی کوچک، از آن قطره بالا رفت. وقتی به لبهی قطره رسید، انگار وارد یک دنیایِ جدید شده بود. داخلِ قطره، تمامِ زیباییهایِ جهانِ بیرون، مثل یک آینهی جادویی، وارونه و درخشان دیده میشدند: رنگهایِ گل، نورِ خورشیدِ ضعیف و حتی سایهیِ درختان.
او فهمید که قطره، فقط یک وسیلهی ساده نیست؛ قطره، یک «نگهبانِ تصویر» است. قطره تمامِ زیباییهایِ دنیا را در خودش حبس میکند تا وقتی که بر زمین مینشیند، آن زیباییها را به زمین هدیه بدهد.
تینو وقتی پایین آمد، به بقیه گفت: «ما نباید از قطرهها بترسیم. آنها حاملِ زیباییِ دنیایِ بزرگ هستند. آنها مثل آینهها هستند که به ما نشان میدهند دنیایِ بیرون چقدر وسیع و پر از رنگ است.»
از آن روز به بعد، ریزدنیان دیگر فقط به تماشای قطرهها نمینشستند؛ آنها یاد گرفتند که از قطرهها برای دیدنِ دنیا استفاده کنند. آنها قطرهها را مثل لنزهایِ ذرهبین به چشم میگرفتند تا بتوانند جزئیاتِ زیباییِ جهان را بهتر ببینند.
محدثه نجفی ببینند