در گوشهای دنج از یک شهر شلوغ، دختری بود به نام «آرینا». آرینا مثل بقیه بچهها نبود؛ او ترجیح میداد به جای بازی در کوچه و خیابان، با کلمهها بازی کند. اتاقش پر بود از دفترچههای کوچک که هر کدام، دنیای خودش را داشتند.
گاهی اوقات، وقتی سکوت اتاقش خیلی سنگین میشد و احساس میکرد تمام دنیا در جای دیگری هستند و او تنها مانده، به پنجرهی قدیمی اتاقش خیره میشد. آن پنجره، قابِ اصلی داستانهای او بود.
یک شب، وقتی باران ملایمی به شیشه میکوبید، آرینا متوجه چیزی شد. یک نور بسیار کوچک و آبیرنگ، از میان درختهای پشت پنجره میلرزید. او با کنجکاوی نزدیک شد. نور نه مثل چراغ بود و نه مثل ستاره؛ انگار یک «کلمه» بود که از دلِ یک کتاب بیرون پریده و به دنبال جایی برای نشستن میگشت.
آرینا با خود فکر کرد: «اگر من بتوانم این نور را در یک داستان بنویسم، آیا دیگر هرگز تنها خواهم بود؟»
او قلم را برداشت و شروع کرد به نوشتن. با هر کلمهای که روی کاغذ مینشاند، آن نور آبیتر و درخشانتر میشد. او فهمید که کلمات فقط حبر و کاغذ نیستند؛ آنها پلهایی هستند که او از طریق آنها به دنیای دیگران وصل میشود. آن شب، آرینا فهمید که حتی در تنهاییترین لحظهها، وقتی قلم در دستش است، او یک ارتش از رویاها دارد که هیچکس نمیتواند از او بگیرد.