در سیارهای به نام «مِترا»، اقیانوسی وجود ندارد. به جای آن، زیرِ پای ساکنان، یک آسمانِ بیپایانِ بنفش با ابرهای درخشان قرار دارد. جزیرهها در این دنیا روی زمین نیستند، بلکه مثل قایقهایی که در هوا شناورند، در ارتفاعات مختلف معلقاند.
عجیبترین قانونِ مِترا این است: جاذبه روی اشیا اثر نمیکند، بلکه روی «احساسات» اثر میگذارد.
اگر کسی شاد باشد، بدنش سبک میشود و میتواند تا جزیرههای بالاتر پرواز کند. اما اگر کسی غمگین یا نگران باشد، بدنش سنگین میشود و به سمتِ «لایهی زیرین» سقوط میکند؛ جایی که ابرها متراکمتر و تاریکتر هستند. به همین دلیل، مردمِ مِترا یاد گرفتهاند که همیشه در حالِ نواختنِ سازهای کوچکی باشند که به گردن دارند؛ آنها با موسیقی، شادیِ دائمی در خودشان ایجاد میکنند تا همیشه در جزیرههای مرتفع و آفتابی بمانند.
در یکی از این جزیرهها، دختری به نام «تایلا» زندگی میکرد که یک تفاوت بزرگ داشت: او هیچوقت ساز نمیزد. با این حال، او همیشه در بالاترین جزیره، جایی که نزدیکترین نقطه به ستارهی قطبیِ مِترا بود، زندگی میکرد.
مردمِ جزیره فکر میکردند تایلا جادوگر است، چون بدون موسیقی هم سبک بود! اما یک روز، تایلا رازی را برای دوستش فاش کرد. او گفت: «من با شادیِ مصنوعی سبکبه جای نگه داشتن، به شکلِ کلمات روی کاغذ بنویسم و آنها را مثل موشکهای کاغذی به سمتِ پایین، به سمتِ لایهی زیرین بفرستم.»
تایلا کاغذهایی از جنسِ نورِ ستاره داشت. او مینوشت: “امروز دلم گرفته چون…” و بعد کاغذ را رها میکرد. کاغذ که پایین میرفت، غمها را با خودش میبرد و تایلا سبکتر از همیشه میشد.
یک روز، یکی از آن موشکهای کاغذیِ تایلا، به دست کسی در لایهی زیرین رسید. کسی که تا آن روز فکر میکرد دنیا فقط سیاهی است، با خواندنِ کلماتِ تایلا فهمید که بالا جایی برای روشنایی وجود دارد. او هم شروع کرد به نوشتنِ آرزوهایش روی کاغذهای تیره و آنها را به سمت بالا فرستاد.
آن روز، کلِ سیستمِ دنیای مِترا تغییر کرد. مردمِ جزایر فهمیدند که برای سبک شدن، لازم نیست همیشه لبخند بزنند؛ گاهی فقط کافی است باری را که روی دوش دارند، با نوشتن و به اشتراک گذاشتن، به پرواز درآورند.
محدثه نجفی
نمیشوم. من یاد گرفتهام که غمهایم را