در کوچهای دورافتاده در شهرِ رنگها، پسری به نام «کِیان» زندگی میکرد. در این شهر، همه چیز با رنگهای درخشان بود؛ آسمانِ بنفش، درختانِ نارنجی و رودخانههایی از جنسِ آبیِ فیروزهای. اما کِیان یک مشکل داشت: او دنیا را سیاه و سفید میدید. برای او، همه چیز مثل یک عکس قدیمی و بیروح بود.
کِیان فکر میکرد او بیمار است، تا اینکه روزی در انتهای یک کتابخانه متروکه، نقاشیای پیدا کرد که برخلاف تمامِ نقاشیهای شهر، کاملاً خاکستری بود. اما عجیب اینجا بود که وقتی کِیان به آن نگاه میکرد، احساس میکرد نقاشی دارد به او لبخند میزند.
در پشت نقاشی، نوشتهای بود: «رنگها فقط پوششی بر حقیقت هستند؛ اگر میخواهی حقیقت را ببینی، باید چیزی را از خودت فدا کنی.»
کِیان کنجکاو شد. او با کمک یک پیرزنِ نقاش که تنها کسی بود که رنگهای معمولی را دوست نداشت، فهمید که این نقاشی، دریچهای به «دنیای اصلی» است. برای باز کردن این در، او نباید رنگی از محیط میگرفت، بلکه باید یک «احساس» واقعی را به نقاشی میبخشید.
او ابتدا سعی کرد «خنده» خود را به نقاشی بدهد. او جلوی تابلو ایستاد و با تمام وجود خندید، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. سپس سعی کرد «ترس» خود را به نقاشی بدهد، اما تابلو همچنان خاکستری ماند.
یک شب، وقتی کِیان در تنهاییِ مطلق نشسته بود، ناگهان یادِ لحظهای افتاد که بسیار غمگین بود؛ لحظهای که احساس میکرد هیچکس او را درک نمیکند. او گریه کرد. این یک گریه معمولی نبود؛ این گریهای بود از سرِ تنهاییِ عمیق. اشکی از چشمش جاری شد و دقیقاً روی مرکزِ نقاشی خاکستری افتاد.
ناگهان، جادو رخ داد! اشکِ او، رنگی را آزاد کرد که در هیچ جای شهر وجود نداشت: «رنگِ احساس».
نقاشی شروع به تغییر کرد. از میان خاکستریها، نوری طلایی و گرم بیرون زد. کِیان متوجه شد که او بیمار نیست، بلکه او تنها کسی بود که میتوانست «عمق» را ببیند. او با لمس کردن نقاشی، به درون کشیده شد.
او در دنیایی فرود آمد که رنگهای آن از احساسات ساخته شده بود. کوههایی از «امید»، جنگلهایی از «آرامش» و رودخانههایی از «عشق». او فهمید که سیاه و سفید بودنِ دنیای او، در واقع یک استعداد بود؛ او میتوانست حقیقتِ پشتِ رنگهای فریبنده را تشخیص دهد.
کِیان بازگشت، اما دیگر مثل قبل نبود. او به شهر برگشت و شروع کرد به نقاشی کردن. اما او دیگر از رنگهای بنفش و نارنجی استفاده نمیکرد؛ او با استفاده از احساساتش، نقاشیهایی میکشید که وقتی مردم به آنها نگاه میکردند، نه فقط رنگ، بلکه معنای زندگی را حس میکردند.
از آن روز به بعد، شهرِ رنگها، به شهرِ «معنا» تبدیل شد و کِیان، پسرِ سیاه و سفید، تبدیل شد به بزرگترین هنرمندی که جهان تا به حال به خود دیده بود.
پایان