در شهرِ کوچکِ «رنگدره»، خورشید هیچوقت طلوع نمیکرد. مردم در این شهر، روزها را در خوابِ عمیق میگذراندند و تمامِ زندگیشان از وقتی شروع میشد که ماه، کاملاً در آسمان قرار میگرفت.
اما نکتهی عجیب اینجا بود: دیوارهای شهر همیشه سفید و خالی بودند. مردمِ شهر، «نقاشهای شب» بودند. آنها هر شب که بیدار میشدند، با قلمموهایی که از جنسِ نورِ مهتاب بود، روی دیوارها چیزهایی را میکشیدند که در دنیای واقعی وجود نداشت.
یکی دیوارهای شهر را پر از پنجرههای خیالی میکرد که از داخلشان باغهای بهاری پیدا بود. دیگری پلههایی میکشید که انگار به آسمان میرفتند. آنها معتقد بودند که اگر روی دیوارها چیزی نقاشی کنند، در دنیای واقعی (دنیایی که در خوابهایشان میدیدند) آن چیزها کمکم به وجود میآیند.
«سارا»، دخترِ جوانی بود که نقاشِ ماهری نبود؛ او فقط یک مدادِ قدیمی و ساده داشت. بقیه مردم با رنگهای درخشانِ شب، کاخها و آبشارها میکشیدند، اما سارا فقط نقطههای کوچکِ سیاه میکشید. همه به او میخندیدند و میگفتند: «سارا، سیاه که رنگِ تاریکی است! چرا زیبایی نمیکشی؟»
سارا جواب نمیداد. او تمامِ طولِ شب، گوشهی یک دیوارِ دورافتاد هزاران نقطهی ریزِ سیاه میکشید.
تا اینکه یک شب، وقتی آخرین نقطهی سیاه را گذاشت، اتفاق عجیبی افتاد. نقطههای سیاه روی دیوار شروع کردند به لرزیدن و ناگهان از دیوار جدا شدند. آنها به سمتِ آسمانِ تیره پرواز کردند و مثل ستارههای واقعی در دلِ شبِ رنگدره نشستند. معلوم شد سارا داشت «ستاره» نقاشی میکرد!
تا آن شب، شهرِ رنگدره هیچ ستارهای نداشت و خیلی تاریک بود. اما با نقاشیهای سارا، شهر روشن شد. مردم با تعجب دیدند که نورِ ستارهها، نقاشیهایِ رنگارنگِ آنها را هم زیباتر کرده است.
آنها یاد گرفتند که برای دیدنِ زیباییهایِ بزرگ (مثل ستارهها)، گاهی به همان نقطههایِ ساده و کوچک نیاز است که شاید در نگاهِ اول به چشم نیایند. از آن شب به بعد، سارا دیگر تنها نبود؛ او به همه یاد داد که چطور با همان مدادهای ساده، ستارههای خودشان را در زندگی بسازند
محدثه نجفی
بسازند.، هزاران نقطهی ریزِ سیاه میکشید.