در آن سوی کهکشانِ «خوابنما»، سیارهای بود به نام «نوا». در نوا، هوا از جنس موسیقیِ نرم بود و زمین، نه از خاک، بلکه از تکههای ابرِ سفتشده که زیر پا مثل پیانو صدا میدادند.
در آنجا، خورشید طلوع نمیکرد؛ بلکه هر روز صبح، هزاران پرندهی شیشهای از دهانهی آتشفشانهای خاموش بیرون میپریدند و با بال زدنشان، نورهای رنگیِ مختلفی به آسمان میپاشیدند. اگر میخواستی روزِ آبی داشته باشی، باید با پرندههای آبی حرف میزدی تا بالهایشان را تندتر تکان بدهند.
ساکنان نوا، «خیالبافها» بودند؛ موجوداتی که بدنشان از نورِ جامد بود. آنها حرف نمیزدند، چون در نوا کلمات وزن داشتند و اگر کسی زیاد حرف میزد، ممکن بود از سنگینیِ کلماتش به زمین بیفتد! به جای حرف زدن، آنها افکارشان را به صورت حبابهای رنگی از انگشتانشان رها میکردند.وقتی دو نفر میخواستند با هم دوست شوند، حبابهای افکارشان را در هوا با هم ترکیب میکردند تا رنگِ جدیدی بسازند؛ مثلاً ترکیب فکرِ یک نفر که دلتنگ بود با فکرِ کسی که امید داشت، رنگ «بنفشِ مهربان» را میساخت.
«آریا»، یکی از جوانترین خیالبافها، یک روز متوجه شد که گوشهی شمالشرقیِ سیاره، جایی که نور به آن نمیرسید، در حالِ سیاه شدن است. او فهمید که دلیلش، غیبتِ یکی از پرندههای شیشهایِ بنفش است. آریا ترس را کنار گذاشت و با پاهای پیانو-نشاناش روی زمینِ ابری دوید. او میدانست که برای نجات شهر، باید یک «داستانِ نادیده» بنویسد؛ داستانی که قبلاً در هیچ کجای کائنات وجود نداشته است.
او انگشتانش را در هوا چرخاند و شروع کرد به بافتنِ یک خیالِ جدید: «جایی که پرندهها از خورشید تغذیه نمیکنند، بلکه خودشان خورشید را با رویاهایشان میبافند.»
وقتی آخرین حبابِ داستانش را در هوا رها کرد، ناگهان رنگهای درخشان از انگشتانش به بیرون فوران کرد و آن پرندهی گمشده، در میان درخششِ داستانی که او ساخته بود، دوباره ظاهر شد. شهر نوا دوباره به آواز درآمد و آریا فهمید که در هر دنیایی، چه واقعی و چه خیالی، «داستانها» قدرتمندترین جادو هستند.
محدثه نجفی
وقتی دو نفر میخواستند