در روستایی دورافتاده، پیرزنی تنها زندگی می‌کرد که آرزو داشت برای یک‌بار دیگر نوه‌اش را ببیند. او مجبور بود تمام کارهای خانه و مزرعه را به تنهایی انجام دهد. یک روز که حال پیرزن خیلی بد شد، همسایه‌اش او را به درمانگاه برد. دکتر به او گفت: “مادرجان، بیماری‌تان جدی است و باید استراحت مطلق داشته باشید.”
اما پیرزن که تنها بود، کسی را نداشت که کارهایش را انجام دهد. پس از چند هفته، به پسر و دخترش خبر رسید که مادرشان فوت کرده است. آن‌ها که سراسیمه خود را به روستا رساندند، با پیکر بی‌جان مادرشان روبرو شدند. فرزندانش از اینکه در روزهای تنهایی به او سر نزده بودند، غرق در اندوه و پشیمانی شدند.»
