به نام خدا

موضوع داستان پیر زن و ارزویش

خانه‌ی «خانم گل‌بانو» پر بود از جای خالی. جای خالی‌ای که نه با فرش، نه با پرده و نه با گلدان‌های شمعدانی‌اش پر می‌شد. هر گوشه‌ی خانه، خاطره‌ای از بچه‌هایش را فریاد می‌زد؛ عکس‌های رنگ و رو رفته‌ای که روی طاقچه جا خوش کرده بودند، لبخندهای کوچک و بزرگشان را قاب گرفته بود. اما حالا، جز سکوت و عطر خفیفِ چایِ دم‌کشیده‌ی سرد شده، چیزی در خانه نبود.

آرزوی «خانم گل‌بانو» ساده بود، خیلی ساده‌تر از آنکه خورشیدِ هر روزِ پیری‌اش، بدون دیدنِ نورِ چشم‌های فرزندانش غروب کند. آرزویش این بود که یک بعدازظهر، بچه‌ها دورش جمع شوند؛ نه برای مناسبت خاصی، نه برای کاری واجب، بلکه فقط برای نشستن. اینکه صدای خنده‌هایشان دوباره در اتاق بپیچد، اینکه بویِ موهایشان در آغوشش بماند، اینکه دستانِ پرمهرشان، گرمایِ انگشتانِ لرزانِ او را حس کند.

اما هر بار که تلفن زنگ می‌خورد، دلش را به دریایِ انتظار می‌سپرد و هر بار، صدایِ «مامان جان، شرمنده، این هفته خیلی سرم شلوغه…» شنیده می‌شد. بچه‌ها بزرگ شده بودند، زندگی‌های خودشان را ساخته بودند و «خانم گل‌بانو» در لابه‌لایِ مشغله‌هایِ آن‌ها، به یک خاطره‌ی دور، یا شاید هم به یک وظیفه‌یِ فراموش شده تبدیل شده بود.

یک بعدازظهرِ پاییزی، همان‌طور که برگ‌هایِ زرد و نارنجی از پنجره‌یِ اتاقش به درون می‌لغزیدند، «خانم گل‌بانو» به عکسِ قدیمیِ خانوادگی‌اش خیره شد. همان عکسی که همه دور هم بودند، او در وسط، بچه‌ها در کنارش، و لبخندی رضایت‌بخش بر لبانش. آهی کشید و زمزمه کرد:کاش می‌شد… کاش می‌شد فقط یک بار دیگر

«کاش می‌شد… کاش می‌شد فقط یک بار دیگر…»