در حیاط پشتی خانهی پیرزن، سالها بود که هیچ گلی نروییده بود.
همه میگفتند خاک آنجا دیگر مرده است، اما پیرزن هر روز صبح به آن سر میزد.
او با صبر و حوصله، زمین را شخم میزد و با آن صحبت میکرد.
یک روز، در میان سرمای زمستان، دانهای که خودش هم نمیدانست چیست، کاشت.روزها گذشت؛ برفها آب شدند و بهار از راه رسید، اما خبری از جوانه نبود.
همسایهها او را مسخره میکردند و میگفتند: «بیهوده تلاش میکنی!»
اما پیرزن فقط لبخند میزد و به آبیاری خاکِ تیره ادامه میداد.
یک صبحِ زود، وقتی اولین پرتو خورشید به حیاط تابید، چیزی کوچک و سبز خودنمایی کرد.
شبیه هیچ گلی نبود که تا به حال دیده بودند؛ برگهایش درخشان و طلایی بود.
کمکم تمام باغچه پر از گلهایی شد که انگار نور را به خود جذب میکردند.
شبها، حیاط پیرزن آنقدر میدرخشد که ستارهها در آسمان حسادت میکردند.
حالا دیگر مردم شهر از دوردستها برای دیدن آن باغچه میمیآمدند.
آنها فهمیدند که هیچ زمینی واقعاً مرده نیست.
فقط باید کسی باشد که باور داشته باشد زندگی، همیشه راهش را پیدا میکند.
پیرزن حالا روی نیمکتش مینشست و به گلها نگاه میکرد.
او میدانست که معجزه، چیزی نیست جز عشقی که به چیزهای کوچک میورزیم.
حالا هر کسی که ناامید بود، به باغچهی او میآمد تا نفسی تازه کند.
و آن دانه، تنها یک گل نبود، بلکه درسی برای تمام اهالی شهر بود.
که حتی در سختترین شرایط، ریشههای امید همیشه میتوانند جوانه بزنند.
پایان امید وارم خوشتان
احساس خستگی نمیکرد.آمدند.