کی عاشقتر بود؟ من یا تو؟
من که از دستت دادم، یا تو که دیگه مثل قبل، حتی نگاهی از دل نداشتی؟
میدونی... ما هیچوقت قرار نبود به هم برسیم.
فاصله گرفتم نه از بیمهری، از ترسِ ساختنِ خاطرههایی که بعد، ویرانم میکردند.
حالا من ماندهام و تویی که مرا مقصر میدانی...
فکر میکنی فقط دلت را شکستم؟
نه، من خودم را هم شکستم.
هنوز هم هر شب، بیآنکه بخواهم، به تو فکر میکنم.
هنوز هم برای آرامشت دعا میکنم، هنوز هم دوستت دارم و در رویاهایم کنارت قدم میزنم.
اما تو... تو توانستی مرا فراموش کنی،
شاید چون از من دلگیر شدی، شاید چون نفرت آسانتر از دلتنگیست.
کسی جایی نوشته بود:
"آنکه میرود، هیچوقت خداحافظی نمیکند."
اما من خداحافظی کردم، چون نمیخواستم رفتنم ابدی باشد.
هر لحظهی نبودنم، دلم پیش تو بود؛ هنوز هم هست.
نمیتوانم به هیچکس دیگر فکر کنم.
میدانم، حتی اگر تا ابد منتظرت بمانم،
تقدیر ما این بود که در دو مسیر جدا، یک دل باشیم.
حالا بگو...
کی عاشقتر است؟
من؟
یا تو؟
و بگو چه کنم، که هر آهنگ عاشقانه نامت را تکرار نکند؟
چه کنم که هر بار واژهی خانه میآید، تو در ذهنم نباشی؟
نمیدانم... شاید تنها راهش، پذیرفتن این باشد
، همیشه با ماندن معنا نمیشود.