ویرگول
ورودثبت نام
نیوشا ایزدیار
نیوشا ایزدیارشاید نویسنده. .. مینویسیم تا زنده بمانیم ✍🏻
نیوشا ایزدیار
نیوشا ایزدیار
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

بدرود تا مونیخ

(نوشته ایی برای جاسپر)
از سری نوشته های : بدرود تا مونیخ
قلبم نمیتپید ...
تکه سنگی بی جان بود ، اگر هم می تپید فقط به شوق دیدن تو بود
در بین چمنزار ها زیر نور طلایی خورشید تو را می‌دیدم
آنقدر که از شوق قلبم می ایستاد
چشم در چشمان سبزت حلقه میزدم و نگاهم را ثانیه ایی از نگاهت که خودش کتابِ شعری بود جدا نمی‌کردم
موهای خرماییت زیر نور طلایی خورشید چه زیبا میشدند ...
و باد بوسه ایی آرام به صورتت میزد ، بدون هیچ محاکمه ایی تو را میبوسید
جوری که ما در نگاه یکدیگر غرق شده بودیم تایتانیک در اقیانوس غرق نشده بود ..
کلمه ایی برای وصف این لحظه پیدا نمیشد
به همین خاطر بود که سکوت اختیار کرده بودیم
دستانت را به دستانم میدهی و مرا در آغوش میکشی ..
آه که چه لحظه ی قشنگیست
قلبم در کنار قلبم تو دیگر چه چیز کم دارد؟؟
میدانی لحظه ها تمام میشوند و دیگر هرگز بر نمیگردند
اصلا برای همین است که دوربین اختراع کردند
اما این صحنه تمام نمیشد
در مترو ، در پارک، در خیابان با من بود
چون لحظه نبود..
یک فکر بود ، یک رویا:)
این که در کنارت باشم تو را ببینم و ببوسم وهم بود وهم
خیالی بیش نبود..
از روزهایی مثل امروز که تک تک کیلومتر های بینمون رو حس میکنم متنفرم
و شاید این تمام چیزی بود که می‌توانستیم باشیم
داستانی نصفه
اشک های شبانه
و جمله ایی ناتمام
همیشه برات دعا میکنم و امیدوارم در هر دو جهان سالم و شاد باشی
پس هر سری بعد از تمام شدن فکر و خیالاتم با تو میگویم
بدرود تا مونیخ..:)

نویسندگیآلمانعشقکتاب
۱۴
۷
نیوشا ایزدیار
نیوشا ایزدیار
شاید نویسنده. .. مینویسیم تا زنده بمانیم ✍🏻
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید