
عجیب تر این که در بیرون شهر برای ورود به راه مارپیچ هیچ دروازه ای نداشت فقط کافی بود وارد میشدی اما چشم های زیادی تو را میدیدند بخاطر همین هم به ان راه هزار چشم میگفتند.
اما مردم قبیله از این راه استفاده نمیکردند چون طی کردن این راه حداقل نیاز به صرف نصف روز داشت و فقط در زمان بازگشت از جنگ و برای نشان دادن غنایم از ان استفاده میکردند ، اسم این نمایش پیاده روی مقدس بود . اما بالای دیوار ها تعداد زیادی پل طنابی معلق قرار داشت که همه از انها رفت و امد میکردند و به این صورت در صورت تهاجم دشمن با بریدن طناب ها پل به فاصله بین دیوار ها سقوط میکرد.
البته فقط دو بار نیاز شده بود این کار صورت بگیرد ویک بار در زمان های دور که به شهر انها حمله شده بود و بار اخر شورش بردگان بود همین تازگی ها اتفاق افتاده بود ،بقای دشمن اول در خندق های حلقه اول دیوار تا سالها وجود داشت و هر چه بیشتر به داخل پیش میرفتی کمتر و کمتر میشد تا چیزی جز گند اب در خندق باقی نمیماند.
در مرکز حلزون تالار شکارچی بزرگ ، ورزشگاه ، آموزشگاه ، درمانگاه ، تالار پر افتخار شکارچیان، مرکز نگهداری برده ، بازار و بسیاری از ساختمان های لازم برای شهر در انجا بود ، البته در وسط حلزون یک گودال بزرگ و دور ان یک مخزن حلقه ای شکل عظیم اب بود گودال عمق زیادی داشت و مخزن هم دیواری بلند و بردگان زیادی اب را از زیر زمین به بالا میاوردند و در مخزن میریختند و این مخزن با یک ابراه ،اب را به نهر داخل دیوار میرساند تا ساکنان اب داشته باشند و هم بخشی از اب را به خندق میریخت تا فاضلاب را با خود ببرد ،این مخزن در شورش بردگان آسیب دیده بود. اما اگر از بالا به شهر قبل از شورش نگاه میکردی یک حلزون با چشم ابی رنگی در وسط میدیدی.
شهر بر اساس بردگان ساخته شده بود و هر چیزی وارد شهر میشد خارج نمیشد شاید بخاطر همین خارجی ها به ورودی شهر لقب دهن و به راه مارپیچ لقب روده سگ را داده بودند .
قبیله شکارچی در اصل جنگجو و غارتگر بودند، بسیار وحشی و بی رحم و اشتهایی بی انتها و بدون محدودیت، همه چیز قابل خوردن بود حتی انسانها البته نه افراد خود قبیله .
بخاطر همین کودکان از همان ابتدا به شکار و کشتار تشویق میشدند اول کشتن سگ ،گربه ، پرنده و هر چیزی بعد در هفت سالگی یک برده میکشتند و تا اخر عمر ادامه میداند . تمام چیز ها و کسانی که میکشتند را میخوردند از پوست و مو انها استفاده می کردند و فقط استخوانی تو خالی باقی میماند.
برترین شکارچی با بیشترین کشتار و برده بدست امده رییس قبیله میشد.
خب جنگ به انها یاد داده بود باید مکار باشند با ان جمعیت و شهر بزرگ هنوز خود را قبیله می نامیدند تا با کوچک نمایی دیگران تحریک به حمله کنند. انها در مکر و حیله استاد بودند با خارجی ها به داد و ستد میپرداختند اما چند ماه بعد به شهر انها حمله میکردند و دوباره تمام پول و اموالی که در این داد و ستد معاوضه کرده بودند را دوباره به دست می اوردند.
پس بهتر است بگوییم شکارچی بزرگ و رییس قبیله مکارترین و بی رحمترین فرد قبیله بود.
پس عجیب نیست همه از انها میترسیدند ، حتی با استخوان ها و جمجمه ها برج ها و دیوارهایی بیرون شهر میساختند که هر کدام خاص بود و هیچ دو برج و دیواره ای شبیه به هم نبودند ، این برج ها و دیوارهای استخوانی شاید با هر باد می لرزیدند و محکم نبودند اما پیام محکمی به خارجی ها میرساند.
در شروع یک روز با طلوع افتاب ناگهان صدای نعره شیری امد و مردم لبخند زدند و با خود گفتند اه دوباره یه پیشی کوچولو دیگه قراره به سیخ کشیده بشه ..