بی هویتی

جالبه که آدمیزاد چندین سال زندگی کنه اما به یه جایی برسه از خودش بپرسه من واقعا چه کسی هستم؟

اسمی که دارم منم؟شغلی که دارم منم؟ خاطراتی که دارم منم؟و جوابش اینه که نه! من هیچکدومشون نیستم:) تا الان که دارم این هارو می نویسم، فقط متوجه شدم که یک بیننده هستم که دارم تمام لحظات زندگی کسی به اسم من رو تماشا میکنم.

میدونی این مثل چی میمونه؟ مثل اینکه توی یه فضای سفید خالی چندبعدی قرار گرفتی انگار هرچی بیشتر دانشت بیشتر میشه بیشتر داری نمیدونی (ببخشید بابت 3 تا بیشتر) ولی این قشنگه که تماشا کنی جریان زندگی رو با وجود کاستی ها ، غم ها ، نرسیدن ها و...

هدفم نوشتن زیاد نیست فقط هک کردن افکاری هست که به شکل کلمه هستن که درونشون مفهومی نهاده شده.