نمیدونم وقتی چند سال دیگه این نامه رو میخونم چقدر از آدمی که الان هستم باقی مونده. نمیدونم کجام، چه آدم هایی هنوز کنارمن، چه چیزهایی که الان تمام فکر و ذهنمن اون موقع دیگه اهمیتی ندارن و کدوم آرزوهای امروزم بالاخره واقعی شدن.
فقط میدونم که امروز نوزده سالم شد.
و راستش رسیدن به این نوزده سال خیلی عجیب تر از چیزیه که قبلا تصور میکردم.
وقتی کوچیک تر بودم فکر میکردم آدم وقتی به این سن میرسه احتمالا خیلی چیزها رو فهمیده. خودش رو میشناسه، میدونه از زندگی چی میخواد و یه تصویر نسبتا مشخص از آیندش داره.
حالا خودم اینجام و میفهمم که اصلا اینطوری نیست.
هنوز خیلی چیزها رو نمیدونم.
هنوز از آینده میترسم.
هنوز تصمیم هایی دارم که نمیدونم درستن یا نه.
هنوز بعضی روزها خودم رو نمیفهمم.
ولی شاید بزرگ شدن اصلا قرار نبوده به معنی پیدا کردن جواب همه چیز باشه.
هجده سالگی برای من فقط یک عدد نبود.
فردای روزی که هجده سالم شد، شروع کردم برای کنکور هنر درس خوندن.
شاید الان این فقط یک جمله و خاطره بنظر برسه، ولی برای من خیلی بیشتر از این بود. برای اولین بار توی زندگیم یه هدف داشتم. برای اولین بار احساس میکردم دارم برای خودم و آینده ای که میخوام کاری میکنم.
روزی هشت ساعت درس میخوندم و آخر هفته ها دوازده ساعت. آخر هر ماه آزمون جامع میدادم. کلاس ریاضی آقای شیردل، تاریخ هنر خانم بنفشه مهری، خلاقیت تصویری آقای آزاد، خواص مواد آقای کریمی، جلسه های مشاوره ی آقای فراهانی، کلاس های موسیقی و نمایش و گریم که اسم استادهاشون دیگه یادم نیست، و پشتیبانم.
اگر بخوام اون قسمت از هجده سالگیم رو توی یک کلمه خلاصه کنم، احتمالا باید بگم «هنریون».
سخت بود، ولی عجیب اینه که من خوشحال بودم.
سه ماه واقعا خوشحال بودم.
مدت ها بود خودم رو اونطوری ندیده بودم. صبح که بیدار میشدم میدونستم برای چی باید از جام بلند شم. برای اولین بار یه چیزی اون جلو وجود داشت که میخواستم بهش برسم.
حتی یادمه وقتی یکی از همکلاسی هام برای هالووین دعوتم کرد نرفتم. با اینکه دیوانه وار عاشق مهمونی هالووینم و خیلی دلم میخواست برم ولی خودم تنهایی توی خونه خودم رو گریم کردم و بعد دوباره نشستم درس خوندم.
شاید اینا جزئیات کوچیکی به نظر بیان، ولی نمیخوام فراموششون کنم.
چون من اون ورژن از خودم رو خیلی دوست داشتم.
دختری که بالاخره یه چیزی پیدا کرده بود که براش تلاش کنه. دختری که برای اولین بار داشت آیندش رو جدی میگرفت و کمکم باورش شده بود شاید زندگی واقعا بتونه شکل دیگه ای داشته باشه.
فکر میکردم هجده سالگی قراره قشنگ باشه.
اما دی ماه رسید.
و انگار یک دفعه همه چیز به قبل و بعد از اون تقسیم شد.
وقتی بعد دو هفته اینترنت دوباره وصل شد، تازه کمکم فهمیدم چه چیزهایی اتفاق افتاده و فهمیدم خیلیا دیگه نیستن و تصاویری دیدم که هیچ وقت فکر نمیکردم بخشی از خاطرات هجده سالگیم بشه.
و اونجا یه چیز عجیب درباره ی غم فهمیدم.
فهمیدم میشه برای مرگ کسی عزادار شد که حتی یک بار هم باهاش حرف نزدی. میشه یک ویدیوی خنده دار از یک آدم دید و به جای خندیدن، ساعت ها گریه کرد، فقط به خاطر اینکه میدونی آدمی که توی اون ویدیو میخنده، دیگه زنده نیست.
بدترین روز هجده سالگیم روزی بود که بعد از همه ی اون اتفاق ها برگشتم مدرسه.
فضای مدرسه اونقدر سنگین بود که قلبم رو به درد میآورد. معلم چاپ آهنگ «صبر ایوب» رو گذاشت و من دیگه نتونستم جلوی اشکام رو بگیرم. از کلاس رفتم بیرون و زیر بارون گریه کردم.
همون موقع معلم تاریخ هنر رسید.
بغلم کرد، برام از کسی گفت که دیگه بین ما نبود و ازم خواست هیچ وقت کم نیارم و ناامید نشم و کلی حرف های دیگه.
نمیدونم خودش میدونست حرف هایی که اون روز زیر بارون بهم زد چقدر توی ذهنم باقی مونده یا نه.
بعد از اون هرچقدر تلاش کردم دوباره برگردم سر همون میز و همون کتاب ها نتونستم، من دیگه آدم یک ماه قبل نبودم.
نوشته های کتاب من رو یاد اون شخص مینداخت.
درس خوندن سخت شده بود.
تمرکز کردن سخت شده بود.
اون دختری که میتونست دوازده ساعت درس بخونه انگار یه جایی بین تمام اون اتفاق ها جا مونده بود.
جنگ شد.
عید رو زیر صدای بمب و موشک، رفتم خونه ی مامانجون.
برای اولین بار موقع سال تحویل پیش مامان بابا نبودم و بیشتر از چیزی که فکر میکردم این موضوع ناراحتم کرد. همونجا به خودم قول دادم همیشه سال تحویل رو کنارشون باشم.
خیلی غم انگیزه که بیشتر اولین های هجده سالگیم چیزهایی هستن که اصلا نباید تجربشون میکردم.
دوباره سعی کردم برگردم.
با دوستم رفتیم کتابخونه و درس خوندیم. حتی دوباره تونستیم مثل قبل دوازده ساعت درس بخونیم و برای یه مدت کوتاه انگار تکه ای از همون منِ اول هجده سالگی برگشته بود. البته به لطف دوستم. اگه اون نبود فکر میکنم دووم نمیآوردم.
کمکم هوا انقدر گرم شد که دیگه نمیشد اونجا درس خوند. خونه هم جایی نبود که بتونم درست درس بخونم چون اتاقم برام حکم زندان داشت و من رو همش یاد خاطراتی مینداخت که نیمخواستم به یاد بیارم و دوباره از مسیر خارج شدم.
تا اینکه روز کنکور رسید.
من اونطوری که قرار بود درس نخونده بودم.
ولی رفتم.
کنکورم رو دادم.
بعدش باید برای کنکورهای عملی آماده میشدم. باید نقاشی میکشیدم و کتاب عکاسی رو میخوندم، ولی هیچ کدوم رو اونطوری که باید انجام ندادم.
روز کنکور عملی عکاسی برای مصاحبه رفتم دانشگاه هنر ایران.
اغراق نمیکنم، واقعا یکی از قشنگ ترین جاهایی بود که توی عمرم دیده بودم.
بچه هایی که آزمون موسیقی داشتن توی حیاط با سازهاشون تمرین میکردن و حیاط دانشگاه صدای بهشت میداد.
حقیقتش چون خیلی استرس داشتم صدای اون سازها من رو یاد صحنه ی غرق شدن کشتی تایتانیک مینداخت.
قبل از مصاحبه خیلی میترسیدم، ولی وقتی رفتم داخل و انجامش دادم، فهمیدم اصلا اونقدر که توی ذهنم ساخته بودمش ترسناک نبود.
خیلی خوب انجامش ندادم، ولی همونجا فهمیدم اگه میتونستم تختم رو رها کنم و کتابم رو میخوندم، میتونستم به بهترین شکل ممکن انجامش بدم.
چند روز بعد با دوستم، مامان و مامان باباش رفتیم دانشگاه علامه برای آزمون نقاشی.
دانشگاه انگار وسط کوه بود و خود رسیدن بهش یه ماجرا بود. ترافیک خیلی زیاد بود و بعضی از بچه ها برای اینکه دیرشون نشه از ماشین پیاده شدن و اون مسیر سخت رو پیاده رفتن. ولی من و دوستم اونقدر خسته و داغون بودیم که این کار رو نکردیم.
و آخرش هم به موقع رسیدیم.
موضوع آزمون پیرزنی بود که وسط یک خیابون قدیمی و شلوغ زمین خورده بودو دو نفر داشتن کمکش میکردن و یک نفر وسایلش رو از روی زمین جمع میکرد.
نمیدونم خوب به تصویر کشیدمش یا نه فکر کنم خراب کردم.
ولی اشکالی نداره.
تجربه شد.
رفتم. امتحانش کردم.
و حداقل حسرت انجام ندادنش توی دلم نموند.
تمام تابستونم تقریبا بین امتحان نهایی، کنکور، کنکورهای عملی و انتخاب رشته گذشت.
وقتی نتیجه اومد اولش فکر کردم رتبه ام خیلی خوبه. خوشحال بودم. بعد کمکم فهمیدم اونقدر که فکر میکردم خوب نیست و خیلی از دانشگاه هایی که یک سال توی ذهنم ساخته بودم، دیگه انتخاب های واقعی من نبودن.
و دلم برای خودم سوخت.
برای کسی که فردای هجده سالگیش نشست پای کتاب ها.
برای تمام ساعت هایی که درس خوند.
برای آزمون هایی که داد.
برای کلاس هایی که رفت.
برای هزینه هایی که کرد.
برای امیدی که داشت.
برای آینده ای که توی ذهنش ساخته بود.
دلم برای کسی سوخت که بعد از مدتها دوباره خوشحال شده بود و فکر میکرد بالاخره مسیر خودش رو پیدا کرده.
چون اون واقعا تلاش کرد.
و شاید چیزی که بیشتر از نتیجه ی کنکور ناراحتم میکنه اینه که یه جایی وسط این سال، دوباره همون منِ خسته و ناامیدی برگشت که سه ماه فکر میکردم بالاخره ازش فاصله گرفتم.
و هنوز هم کاملا از اون حال بیرون نیومدم.
هنوز نمیتونم بگم همه چیز درست شده.
هنوز نمیتونم آخر قصه ی هجده سالگیم بنویسم «تمام این اتفاق ها من رو قوی تر کرد» چون واقعا نمیدونم کرد یا نه.
شاید بعضی اتفاق ها قرار نیست آدم رو قوی تر کنن. شاید بعضی چیزها فقط درد دارن. شاید بعضی سال ها رو فقط باید پشت سر گذاشت. من فقط هنوز دارم ادامه میدم تا ببینم تهش چی میشه.
ولی منِ هجده ساله، من ازت ناراحت نیستم.
رتبه ات اون چیزی نشد که میخواستی.
بعضی کارهایی که باید انجام میدادی رو انجام ندادی.
بعضی جاها کم آوردی.
بعضی روزها حتی تلاش هم نکردی.
ولی با تمام چیزهایی که توی این یک سال از سرت گذشت، کم نیاوردی و کامل رهاش نکردی.
تلاش کردی دووم بیاری.
رفتی سر جلسه ی کنکور.
رفتی مصاحبه.
رفتی آزمون عملی.
انتخاب رشته کردی.
تا آخرش رفتی.
حالا فقط استراحت کنم و منتظر نتیجه باش. هرچی که بشه ارزشمنده.
شاید همین برای امسال کافی باشه.
حداقل قرار نیست چند سال دیگه با خودم فکر کنم «کاش امتحانش کرده بودم».
امتحانش کردم.
شاید منِ یک سال پیش اگه منِ الان رو میدید، از خیلی چیزها تعجب میکرد.
شاید حتی به خیلی چیزها افتخار میکرد.
و من خیلی وقت ها یادم میره به خودم بابت همین ها حق بدم.
حالا هجده سالگی تموم شده.
نمیدونم باید ازش تشکر کنم یا ازش دلخور باشم، شاید هر دو.
فقط میدونم دلم برای اون دختری که اولش با اون همه امید نشست پای کتاب ها تنگ شده و امیدوارم یه روز دوباره پیداش کنم.
نه لزوما همون آدم رو، فقط اون حس رو.
اینکه صبح بیدار بشم و چیزی داشته باشم که دلم بخواد به خاطرش تلاش کنم.
و حالا نوزده سالمه.
نوزده سالگی، نمیخوام ازت بخوام بهترین سال زندگی من باشی.
نمیخوام برای خودم یه فهرست بلند از آدمی که «باید» بشم بنویسم و بعد تمام سال دنبال نسخه ای از خودم بدوم که شاید اصلا وجود نداره.
من ازت چیز زیادی نمیخوام.
فقط لطفا با من مهربون باش.
بذار زندگی کنم.
بذار دوباره برای چیزی تلاش کنم و این بار نتیجه ی تلاشم رو هم ببینم.
بذار توی یک دانشگاه خوب قبول بشم و وقتی از درش رد میشم احساس کنم بالاخره رسیدم به جایی که مدت ها منتظرش بودم.
بذار بیشتر عکس بگیرم.
بیشتر نقاشی کنم.
جاهایی برم که تا حالا نرفتم.
آدم های تازه بشناسم.
با آدم هایی که دوستشون دارم وقت بگذرونم.
چیزهایی بسازم که وقتی نگاهشون میکنم، ردی از خودم توشون ببینم.
میخوام یاد بگیرم بعضی آدم ها و بعضی فصل ها رو وقتی زمان رفتنشون رسید رها کنم، بدون اینکه فکر کنم رفتنشون تمام چیزی رو که قبل از اون وجود داشته بی ارزش میکنه.
میخوام کمتر از خودم بپرسم «اگه نشه چی؟» و فقط امتحان کنم ببینم اگه بشه چی.
میخوام برای مدتی زندگی فقط «ادامه دادن» نباشه.
میخوام مثل یک آدم عادی زندگی کنم.
و بیشتر از همه، میخوام آزاد باشم.
من از هجده سالگی با کلی سوال، کلی غم، چندتا خاطره ی قشنگ، چندتا خاطره ای که دلم میخواست هیچوقت نداشته باشم و شاید یه عالمه آرزوی نصفه بیرون میام.
نمیدونم نوزده سالگی چه چیزی برام کنار گذاشته.
شاید بعضی چیزهایی که الان میخوام اتفاق نیفتن.
شاید چیزهایی اتفاق بیفتن که حتی فکرشون رو هم نمیکنم.
شاید آدم هایی وارد زندگیم بشن که امروز هنوز اسمشون رو نمیدونم.
شاید یک سال دیگه همین موقع به بعضی از دغدغه های امروزم نگاه کنم و لبخند بزنم.
هرچی که هست، میخوام این بار فقط تماشاگر زندگی خودم نباشم.
وقتی بیست ساله شدم و دوباره این نامه رو خوندم، لازم نیست آدم کاملا متفاوتی شده باشم.
فقط امیدوارم کمی آزاد تر باشم.
کمی شجاع تر.
کمی مهربون تر با خودم.
و زندگی ای داشته باشم که بیشتر شبیه خودمه.
هجده سالگی رو با تمام چیزهای خوب و بدش پشت سر گذاشتم.
و حالا اینجام، نوزده سالمه.
فقط امیدوارم وقتی یک سال دیگه این نامه رو باز میکنم، بتونم به منِ امروز بگم:
دیدی؟
بالاخره یکم زندگی کردی.
این عکسا بخشی از تلاش هام برای برگشتن به زندگیه:































































