متنفرم از آدمایی که فکر میکنن افسردگی یعنی فقط ناراحت بودن و راه حلش هم اینه که «ساعت خوابتو درست کن، پاشو ورزش کن، مدیتیشن کن، برو بیرون، آهنگ شاد بزار، یه کاری برای خودت بکن».
آدما انقدر سعی کردن بیماری های روانی رو رمانتیک و خفن و باکلاس نشون بدن که یه تصویر کاملا غیر واقعی ازشون ساختن.
افسردگی تبدیل شده به یه aesthetic. یه آدم ساکت با هدفون، اتاق تاریک، لباسای مشکی، چند تا جمله غمگین و یه پلی لیست غمگین که هیچ دوستی نداره و با هیچکس حرف نمیزنه. انگار افسردگی یه شخصیت یا یه سبک زندگیه نه یه بیماری واقعی.
این تصویر غیر واقعی باعث شده آدمایی که واقعا افسردن حتی نتونن بیماری خودشون رو بپذیرن. چون فکر میکنن اگه شبیه اون تصویری که از یه آدم افسرده ساخته شده نیستن، پس حتما دارن تظاهر میکنن. انگار برای اینکه حق داشته باشی بگی افسرده ای باید همیشه غمگین، گوشه گیر، ساکت و بی حوصله باشی.
من تا همین چند ماه پیش خودم با اصرار می‌گفتم افسردگی ندارم. چون تصورم از افسردگی این ویژگی ها بود اما من هنوز میتونستم بخندم، با دوستام بیرون برم و بعضی وقتا از چیزی لذت ببرم، فکر میکردم پس حتما حالم خوبه در حالی که هر کسی افسردگی رو به یک شکل متفاوتی تجربه میکنه و همه ی آدما مثل هم نیستن.
و من نمیفهمیدم چرا انجام دادن ساده ترین کارهای روزمره برام انقدر سخت شده. فکر میکردم تنبلم، بی ارادم یا فقط باید بیشتر خودمو مجبور کنم.
هر بار که نمیتونستم کاری رو انجام بدم بیشتر خودمو سرزنش میکردم بدون اینکه بفهمم مسئله این نیست که نمیخوام مسئله اینه که واقعا نمیتونم.
من خیلی برام سخته وقتی گرسنم از تختم بلند شم و برم غذا بخورم. خیلی برام سخته از تختم بلند شم و روی صندلی بشینم تا درس بخونم. سخته که هر روز موهامو شونه کنم.
وقتی از حموم میام حتی توان خشک کردن موهام رو ندارم. شب هایی هست که حتی مسواک زدن برام تبدیل به طاقت فرسا ترین کار دنیا میشه.
لباسی که یک هفتست روی زمین افتاده رو میبینم، میدونم باید بردارمش و بذارمش توی کمد، میدونم کار ساده ایه ولی حتی توان بلند شدن و انجام دادنش رو ندارم.
نه اینکه نخوام، نمیتونم و همه ی اینارو میزاشتم پای تنبلی چون من هنوز بلد بودم بخندم و ذوق کنم و کنار آدما خوش بگذرونم.
اما این تنبلی یا بی حوصلگی نبود. گاهی واقعا هیچ توانی برای انجام دادن کاری که از بیرون ساده به نظر میرسه رو ندارم. وقتی بلند شدن از تختم برام یک کار بزرگه، گفتن «فقط انجامش بده» چیزی جز احساس گناه بهم اضافه نمیکنه.
من میبینم که دارم ذره ذره از بین میرم.
میبینم پوستم انقدر رنگ آفتاب به خودش ندیده که داره همرنگ گچ دیوار میشه.
میبینم هر بار یه بخش از بدنم شروع به درد میکنه و هر روز یه چیز تازه به این فرسودگیم اضافه میشه.
میبینم دارم تمام موهام رو از دست میدم.
من همه چیز رو میبینم و با این حال توان تغییر هیچکدومش رو ندارم و اطرافیانم من رو تنبل صدا میکنن چون از نظر اونا یه آدم افسرده فقط باید ناراحت باشه و گریه کنه.
افسردگی همیشه از بیرون قابل تشخیص نیست. من با دوستام میرم بیرون، میخندم، حرف میزنم، میرقصم، خرید میکنم، برای یه کتاب جدید ذوق میکنم و حتی واقعا برای چند ساعت بهم خوش میگذره. ممکنه از بیرون جوری بنظر بیام که انگار حالم کاملا خوبه، اما چیزی که دیده نمیشه اینه که برای همون چند ساعت، تمام توانم رو جمع میکنم تا خودمو سرپا نگه دارم و مثل یک آدم شاد رفتار کنم و وقتی بر میگردم خونه، انگار تمام انرژی و وجودم همونجا جا مونده و دیگه نمیتونم کاری انجام بدم فقط می خوام دراز بکشم و از دنیا فاصله بگیرم.
یکی از سخت ترین چیزا برای من اینه که وقتی تلاش کردم با خانوادم این موضوع رو در میون بذارم و بهشون بگم که من حالم خوب نیست و افسردگی دارم، واکنششون این بود که «وا تو که حالت خوبه، از من بهتر داری زندگی می‌کنی، بخاطر اینه که سرت تو گوشیه، تنبلیتو بزاری کنار درست میشه» چون حتی جلوی خانوادمم تلاش میکردم خودم رو خوب نشون بدم و بگم و بخندم، حرفامو باور نمیکردن. من واقعا نمیدونستم چطور باید توضیح بدم که اگه دارم بهت میگم حالم خوب نیست، احتمالا چیزی هست که تو نمیبینی و تا وقتی که یه دکتر تشخیص داد افسردگی دارم حرف من رو باور نکردن.
آدم افسرده همیشه گوشه گیر، ساکت و گریون نیست اینکه بعضی وقتا میخنده، میرقصه، بیرون میره به این معنی نیست که چیزی که درونش میگذره از بین رفته. گاهی آدم فقط برای چند ساعت خودش رو جمع میکنه، تمام توانش رو میزاره تا شبیه یک آدم عادی به نظر برسه و وقتی تنها میشه تمام سنگینی چیزی که با خودش حمل میکرده دوباره برمیگرده.
پس قبل از اینکه به یکنفر بگیم تو حالت خوبه «فقط بیشتر تلاش کن» شاید بهتر باشه بفهمیم که اون آدم هم داره تلاش میکنه فقط تلاشش از بیرون دیده نمیشه.
گاهی چیزی که برای ما یک کار سادست، برای یکنفر دیگه ممکنه بزرگ ترین کاری باشه که اون روز توان انجام دادنش رو داره.
همه ی آدما قرار نیست به یک شکل بیمار بشن، همونطور که قرار نیست به یک شکل درد بکشن.
افسردگی همیشه شبیه چیزی نیست که توی فیلما و سوشال مدیا نشونمون دادن، اگه یه کسی هست که میخنده و شاده فکر نکنید پس حتما مشکلی نداره. شاید شما فقط بخشی از چیزی رو می بینید که اون آدم هنوز توان نشون دادنش رو داره.
.
