روزانه با افراد زیادی در ارتباطم
یا تماس میگیرند یا زنگ میزنند
اما یک احساس تنهایی غریبی دارم که نمیدانم ناشی از چیست، و همیشه بین دوستی هایم مرزکشی های ذهنی‌ای دارم و حتی اگر بخواهم هم از یک حدی بیشتر نمیتوانم با کسی صمیمی شوم.
با کسی هم نمیتوانم درد و دل کنم چون فکر میکنم درد و دل کردن قرار نیست بر هیچکدام از مشکلاتم مرحم بزند و باری را از دوشم کم کند.
شاید من از دور خوشبخت تر از خیلی‌ها بنظر برسم (البته خب درست هم هست به هرحال بدبخت نیستم)
ولی به تنهایی کذایی‌ای این روز ها دچار شدم.
