نشسته بودم داشتم فکر میکردم که اگه میشد یکی از ویژگیهای شخصیتی ارثیمو تغییر بدم، چی رو انتخاب میکردم و خیلی سریع، بیهیچ مشورتی با مغزم، جواب از ته قلبم اومد:
زودباوری!
بذارید براتون تعریف کنم.
من از همون بچگی، یه گوش شنوا برای هر قصه داشتم. مادربزرگم که میگفت اگه شب ناخنهاتو بچینی شیطون میاد تو خواب دستتو میبُره، من دیگه طرف قیچی هم نمیرفتم شبها.
بابام که عیدها میگفت امسال قراره بیشتر از هر سال افزایش حقوق بگیرم و اوضاعمون از این هم بهتر بشه، من همون لحظه میرفتم لیست آرزوهای گرونم رو مینوشتم.
مامانم هم که میگفت «اسفناج خیلی خاصیت داره و قویت میکنه»، من با هر قاشقش حس میکردم قویتر از هالک شدم.
و حالا… من!
نسخهی بهروزشدهی همهی این امیدها و باورهای ساده لوحانه، تو دورهای که دنیا پر شده از تبلیغهای فیک، سایتهای مشکوک و وعدههای ۹۰درصد تخفیف دروغین بلک فرایدی.

زودباوری یعنی اون لحظهای که وسط خرید آنلاین، یه نوشتهی قرمز رنگ میبینی:
«فقط ۲ عدد باقی مانده! عجله کن!»
و توی همون لحظه عرق سرد میکنی و کارت بانکیتو درمیاری.
زودباوری یعنی یکی میاد میگه «با این رژیم تو دو هفته ۱۰ کیلو وزن کم میکنی» و توی چشماتو میبندی، از فردا صبح فقط آب میخوری.
زودباوری یعنی یه نفر ادعا کنه توی کریپتوکارنسی یه ارز طلایی داره، تو هم حس کنی قرار شده با هم به لیست ثروتمندهای مجله فوربس اضافه بشید!
خیلی وقتا زودباوری به ضررم تموم شده.
ولی از یه طرف دیگه، نمیتونم انکار کنم که همین ویژگی، باعث شده دنیا برام قشنگتر به نظر بیاد.
باور کردم که آدما میتونن تغییر کنن.
باور کردم که مهربونی هنوز ارزش داره.
باور کردم که حتی تو سختترین روزها، یه اتفاق خوب ممکنه پشت در باشه.
زودباوری یه چاقوی دولبهست.
هم میتونه زخمت بزنه، هم میتونه تو رو زنده نگه داره.
مهم اینه که تو چطور دستش را بگیری.
آدمیزاد یه ترکیب پیچیده از چیزاییه که به ارث برده، چیزایی که یاد گرفته و چیزایی که تجربه کرده.
شاید ژنهای ما رو نمیشه تغییر داد، ولی داستانمون رو میشه.
منم تصمیم گرفتم زودباوریم رو دوست داشته باشم، ولی گول نخورم.
خودم باشم، ولی نسخهی آپدیت شدهی خودم!