چندسال پیش وقتی اولین بار از من پرسیدند که چقدر از زندگی خودت احساس رضایت داری؟
چقدر شاد هستی؟
منم مدتی به فکر فرو رفته بودم، درست شبیه به آدمهای ویدئویی که تعریف کردم، سوال سختی بود، سوالی که شاید تا اون روز حتی خودم جرئت مواجه شدن با اون رو نداشتم و از فکر کردن به اون طفره میرفتم.
اما اون روز یک شخص دیگری که در مسیر رشد همراهم بود، با جسارت تمام این سوال رو ازم پرسید و من رو با خروارها پرسش دیگه مواجه کرد.
اولین چیزی که در پاسخ به این سوال دشوار به ذهنم رسید، مثل خیلی از آدمها این بود که چه موفقیتهایی کسب کردهام، چه دستاوردهایی داشتهام؟
آیا این اواخر اتفاق خاصی در زندگیام رخ داده یا خیر؟
اما چون آدم کمالگرایی بودم، احساس کردم که چقدر موفقیتهای کمی دارم، اصلا آیا من دستاوردی داشتم؟
آیا زندگی عادی من، به دور از درآمد عالی، شغل پرطمراق، تحصیلات دکتری، مدالها و عناوین بزرگ میتوانست رضایتبخش باشه؟
منی که روابط بسیار عادی با آدمهایی معمولی داشتم،
گاهی مطالعه میکردم، ورزش را در حد آماتوری انجام میدادم، مهارتهای فوقالعادهای نداشتم، سفرهای عجیب نداشتم، به چندزبان مسلط نبودم، حق شاد بودن و احساس خوشبختی رو در زندگی داشتم؟
سوال سختی بود، سوالی که سالها از اون روز گذشته و از اون زمان تلاش دارم که زندگی رو بهتر و عمیقتر درک کنم، دیدگاههام نسبت به زندگی، شادمانی، رضایت، موفقیت و مسائل دیگر بسیار تغییر پیدا کرده و خوشبختانه چشماندازم وسیعتر شده، دوست دارم در این نوشتهها این تغییرات و دیدگاههایی را که بهم خیلی کمک کرده ، با شما به اشتراک بگذارم.
و با هم شادمانی و احساس رضایت رو بیشتر و عمیقتر بشناسیم و ببینیم کجا هستیم و میخواهیم به کجا برسیم.