سلامتی

دیروز قبل از طلوع خورشید با بدحالی از خواب بیدار شدم، و این بدحالی با درد، تب و ضعف عمومی و علایم دیگه در طول روز تا آخرشب ادامه داشت.

بیشتر این زمان را در رختخواب گذراندم و احساس ضعف شدید اجازه فعالیت های ساده را هم به من نداد.

قصد داشتم امروز عنوان دیگری را بنویسم اما گفتم حالا که دیروز تا این حد درگیر بدحالی بودم و امروز هم هنوز صددرصد بهبود نیافتم، شاید بهترین زمان برای نوشتن درباره سلامتی و شادمانی باشد.

آخرین بار که دچار بیماری جدی شده بودم، تابستان سال پیش بود. در غربت مبتلا به ویروس کرونا شدم، همسرم هم منزل نبود و من و دختر ده ساله‌ام تنها بودیم. هیچ فامیل و دوست و آشنایی هم نبودند، البته اگر هم بودند، از ترس سرایت بیماری نمی‌توانستند کمک حال باشند.

هفته اول با نوشیدن آب و گلودرد شدید گریه می‌کردم و هیچ غذایی نمی‌توانستم ببلعم، به زور آب ولرم و سوپ می‌خوردم. روزی نهایتا یک مرتبه می‌توانستم غذا بپزم و بقیه کارها را بیشتر به دخترم می‌سپردم، حتی حرف زدن برایم دردناک و گریه‌آور بود.

با کمک هم غذا می‌پختیم و صبحانه و شام من همان سوپ بود، اما او برای خودش با راهنمایی من صبحانه آماده می‌کرد. دائما حواسش به من بود و از راه اینترنت با پدرش گفتگو و گزارش می‌داد و راهنمایی می‌گرفت.

حدود دو هفته بعد توانستم کمی غذا هم بخورم و بعضی کارهای سبک را انجام دهم، احساسات متناقضی داشتم، درد شدید در گلو و مجاری نفسی، ضعف، بدحالی، سرگیجه و تنهایی ... باعث اضطراب، غم و ناامیدی می‌شدند.

و تنهایی هم بسیار آزاردهنده بود. دخترم با دوستانش در محوطه بازی می‌کردند و عصرها گاهی صندلی را در حیات پشتی که با گل و گیاه کوتاه از محوطه جدا می‌شد قرار داده و می‌نشستم و به درختان و گلها و بچه‌ها نگاه می‌کردم و چایی و دمنوش می‌خوردم.گاهی سگ همسایه می‌آمد و کنارم می‌نشست و به نظر خود با من می‌خواست بازی کند. به همسایه ها که تعدادشان بسیار کم بود، نزدیک نمی‌شدم و گفته بودم که مریض شده‌ام.

بیش از بیست روز این بیماری طول کشید و من با تنهایی و بیماری کنار آمدم. کمی که توانستم راه بروم یکی دو مرتبه به خرید رفتیم.

بعداز حدود بیست روز که همسرم بازگشت من بسیار ضعیف شده بودم و خیلی از کارها را او برعهده گرفت.

وقتی متوجه شدت بیماری‌ام شد بسیار تعجب کرده بود، و از بابت دیر برگشتن احساس عذاب وجدان می‌کرد.

به این فکر می‌کردم در آن روزهای سخت بیماری و غربت، اگر دخترم نبود آیا قادر به تحمل و غلبه بر آن شرایط سخت بودم یا تسلیم می‌شدم؟

حضور آن کودک شاد و امیدوار که همواره با مهربانی کنارم بود، و با حرف‌های کودکانه‌اش به من تسلی می‌داد، بزرگ‌ترین تسکین و عامل محرک من برای مبارزه و بازگشت به حال عادی بود.

احساس تعهد عظیمی که به عنوان مادر داشتم و می‌دانستم که مسئولیت دخترم با من است، هر روز صبح من را از رختخواب جدا می‌کرد و علیرغم حال ناخوش فعالیت‌هایی برای آماده‌کردن غذا و تمیزکردن منزل و مدیریت کارها انجام می‌دادم. این احساس مسئولیت و تعهد حتی مرا وامی‌داشت که زیاد آه و ناله نکنم و بیشتر سکوت کنم و حضور خود را هرچند ناقص به او نشان دهم، در آن روزها سلامتی جسمانی و روحی او برایم بسیار مهم بود، می‌دانستم که حال و روز بیمار من او را مضطرب، آشفته و نگران می‌کند، پس سعی داشتم کنار او آرام بمانم. و او را تشویق می‌کردم تا به بازی با چند دوست خود بپردازد و شاد بماند.

روز تولد من بعد از گذر از سخت ترین روزهای چندسال و زمانی که کمی حالم بهتر بود، دخترم مرا سورپرایز کرد، با کاردستی و نقاشی، چند عدد بیسکویت و کیک بسته بندی شده کوچک و یک شمع کوچک برایم جشن تولد باشکوهی گرفت و روحیه من را کاملا تغییر داد. و این جشن برای من بسیار ارزشمند و پراز معنا بود.

من با بدنی ضعیف و سرو وضع بیمارگونه و او با شادی و کمترین امکانات و شور و شعف کودکانه جشن گرفتیم.

و این جشن برای همیشه سمبل امیدواری و عشق مادر و فرزند برایم باقی ماند. هرچند بعد از بهبودی و بازگشت همسرم ، با هم به کافه ای رفتیم و تلافی آن روز را درآوردیم.

من از آن دوره حدود یکماهه خیلی آموختم، درست است گاهی اوضاع زندگی مثل سلامتی از کنترل ما خارج می‌شود، اما هنوز بخش اعظمی از کارها و چیزها وجود دارد که تحت کنترل ما است. امیدواری، تلاش، حرکت، تعهد به عزیزان همه اینها می‌تواند شادمانی و امید به زندگی را در ما حفظ کند.

آتش درون مان را می‌توانیم حتی در سخت ترین روزها با خواست و اراده خود روشن نگهداریم.