این روزها در میان آپارتمان و دود، هوای آلوده و تشویش و هیاهوی دائم، تقریبا کسی به آسمان نگاه نمیکند، دیدن آسمان هم دیگر به سادگی امکانپذیر نیست.
گاهی روزها و شبها پشت سرهم میآیند و میروند و اصلا یادمان میرود آسمانی وجود دارد.
حتی زمانهایی که با شور و شوق به دنبال دیدن آسمان آبی با ابرهای زیبا هستیم، به غیر از چهره غبارآلود و افسرده سقف گنبدی بالای سرمان چیزی عایدمان نمیشود.
به نظرم در کودکی بسیار خوشبخت بودم که هوای شهر کوچکمان پاک بود. آسمان آبی با ابرهای زیبا و آواز پرندگان مناظر روزمره چشمانداز ما را تشکیل میداد.
من که کودک بودم، پس از چندساعت بازی با دوستان در کوچه به حیاط بزرگ و سرسبزمان میآمدم و به تنهایی و در سکوت مشغول کندوکاو گلها، درختان و خاک میشدم.
رنگ، بافت، بو و اندازه و حتی طعم میوهها را مثل دانشمندی کنجکاو بررسی میکردم.
هنوزم طعم توتفرنگیها، آلوهای براق و هلوی آبدار را به یاد میآورم و عطر درختچه بزرگ گل رز و رنگ زیبایش مرا به شعف میآورد.
موقع رسیدن میوه آلوی پربرکت حیاط، روزها بالای درخت مشغول چیدن آلو بودم و سطلها به دنبال هم پر شده و به دوست و آشنا و همسایهها هدیه داده میشد.
بعد در حوض کوچک حیاط دست و رویم را با آب خنک میشستم و مقداری آب بازی میکردم.
ساعاتی از بقیه روز را کنار درب بزرگ رو به حیاط هال دراز میکشیدم و غرق در تماشای آسمان بودم.
از بین همه بازیها و تفریحات کودکانه این یکی را جور دیگری دوست داشتم.
میتوانستم ساعتها به آسمان نگاه کنم، ابرهای زیبا را میدیدم که لحظه به لحظه در حال حرکت شکل عوض میکردند، گاهی به شکل اسبی زیبا که در خیالم سوار بر آن در آسمان بودم. گاهی به شکل اژدهایی که از دهانش آتش بیرون میجهید.
و جالبترین حالت این بود که این اسب زیبا در یک آن میتوانست به کشتی، دوچرخه، گل، پرنده و یا غذایی خوشمزه تبدیل شود.
هیچوقت نمی توانستم که شکل بعدی آن را تشخیص دهم و این بازی برایم بسیار جذاب و سرگرم کننده بود.
آسمان و ابرها دوستانی بودند که همیشه وجود امنشان را حس میکردم، و بدون هیچ حرف و سخنی ساعتهای زیادی کنار هم بازی میکردیم.
توقع و انتظاری از همدیگر نداشتیم و همدیگر را کاملا پذیرفته بودیم.
این بازی سکوت، آسمان، ابرها و کودک سالها ادامه یافت.
بعد از نقل مکان از آن خانه دوستداشتنیام و قدم گذاشتن در دوره جوانی و بزرگسالی هنوز هم یکی از علاقهمندی و تفریحات من تماشای ابرها و آسمان در سکوت است، هرچند امروزه پهنای آسمان به قاب کوچکی محدود ، و به دست آوردن سکوت و آسمان صاف و ابرهای زیبا هر روز دشوارتر میشود.
اما گاهی در طبیعت کوهستان باقیمانده از تهاجمات حرص و طمع ناتمام انسانها، یا در گوشهای خلوت در ساعاتی کمصدا در روزی تعطیل همچون دوره کودکیام غرق در تماشای آسمان و بازیهایم با ابرها میشوم و لذت و شادمانی عمیقی که گویا زمان متوقف شده، را تجربه میکنم.