گاهی اوقات شرایط را نمی شود از خود جدا کرد. انگار که چنگال های تیزش را در بدن آدمیزاد فرو کرده باشد و با هر تلاش برای رهایی، نه تنها از تو جدا نمی شود، بلکه چنگال های تیزش تا اعماق وجودت را می درد و پاره میکند و تو را وادار به تسلیم و سکوت میکند. سکوتی که تسکین نیست، رهایی نیست و حتی قلب را از دچار بودن نجات نمی دهد.
این سکوت حتی برگ برنده را به احدی اهدا نمی کند و تنها، فردی را در کثافت بیشتر غرق و دیگری را ذره ذره آب می کند. میدانی، مصداق در کثافت غرق شدن را میبینم! (این نبرد از سر آگاهی و دانستن است)
دلم رفتن می خواهد اما، گنجشکی در دامان خود دارم که برای اینکه بال و پرش شکسته شود هنوز بسیار کوچک است (برای من او همیشه کوچک است.) من در نیمه های غرق شدن خودم را پیدا کردم، نجات دادم و دانه ی امیدی را در دلم کاشتم. من دلم میخواست یک سال موثر را تجربه کنم. یک سال خود را در آغوش گیرم و به خود افتخار کنم. حالا یک ماه از آن یک سال میگذرد و من برای گنجشک خود بیشتر میترسم، برای تمام حس هایش خود را مسؤل میدانم و خویشتن را در پستوی سکوت بیشتر حبس کرده ام. آگاهم که این گنجشک من بزرگ می شود، بال در می اورد و غوغایی بپا می کند. غوغایی که حسرت عمر در حال گذر من است. من به شکل خود تلاش کردم، ترس هایم را به میدان انداختم اما شاید او بعد از یک سرباز شکست خورده، پیروز میدان شود و آن روزی که چشم از دنیا فرو بسته ام، نوازشی بر قلب سنگ خاک گرفته ام کند و مرا بوسه ای زند و بگوید :"تمام شد."
من در گوشه ای از تاریکی، جایی که چشمانم عقربه ها را دنبال میکند تا بلکه خستگی را در آغوش بکشد، میدانم که باید از میدان عقب کشم. البته که من چند وقتی است، دست از این ماجرا شسته ام، اما گنجشک من هنوز خیلی کوچک است. من همچنان باید برایش پناهگاه باشم، پناهگاهی که هر لحظه از من سراغ نتیجه ی نبرد گیرد و بداند که حتما حقیقت را می شنود، و اما این سکوتی که من را محاصره کرده، انزجار و تنفر از آدمیزاد را خوب به من آموخت.
کاش میشد قلبی که میتپد و سینه ای که با هر نفس تیر میکشد را از جاکند، تا بلکه چند روزی آرام گیرد این میدان سوت و کور یک طرفه.
#عین.نون
