هیچ حسی، از دل من به او، نه در حال رویش است
نه پژمردگی،
ثابت و درمانده،
چیزی مثل یک تناقض
که وقتی سخن بگوید و بشنوم:
لبخندی از جان برآید ک منشا آن را ندانم.
اما
سکوتش:
رود طغیانی دلم را
نوازش می‌کند، و شاید، کمی خیال آن حس درونی‌ام
را می‌نوازد که این همان چیزی‌است که شاملو از آن سخن می‌گفت و به آن مغرور بود.
من در این حس‌های گوناگون الاکلنگی، قد کشیدم، بلند شدم، خودم را بر سر میوه‌های شاخه برگی رساندم، که هرکدامش مزه‌ای داشت، اما انگار این درختی که مرا به بلندای خود رسانده بود، میوه‌هایش برایم آن‌قدر، به اندازه‌ی آن چیزی که من برایش دویده بودم، نه زیبا بود و نه خوشایند.
آن چیزی ک من برایش جان در میان گذاشتم و دویدم تا فریادش زنم، در نقطه‌ی بالایی از سطح زمین نبود، آن چیزی فراتر از اجرام آسمانی بود. چیزی در میان ابرها
انتظار من برای صحبت‌هایش، شیرین، زیبا، خریدار تنهایی‌های دلم بود! ولی...
دهان باز کرد و کم‌کم دیگر دلم می‌خواست تنها در دل من بماند، بدون کلام. سکوت کند و بگذارد در سکوت محض همین‌گونه بی‌تابیش را کنم ولی هیچ‌چیز نگوید، انگار میوه‌هایش طعم گذر زمان می‌دادند.
این‌بار نوبت سرزنش است. سرزنش خود، سرزنش نفسِ درمانده‌ام در میان این پارادوکس محض.
این‌بار باید فرمانش دهم: «برای چندمین بار از میان سال‌هایی ک عقلِ سنت رسیده، دیگر دست از خرج کردن احساست بکش.»
این‌بار باید چنان تربیت شود که منتظر بماند و دوباره روحش را صیقل دهد، تا خودش را با تمام وجودش برای خریدار حسش بغل کند و بنوازد.
#عین.نون
