جنوب

«دروغ گفتند که آفتاب همه‌جا سرخ است»

آفتاب دلش سرخ بود، گداخته و آتش گرفته از همسری که به قول خودش رفته بود دنبال زن‌های قرتی. نگران دختر هجده‌ساله‌اش که امسال کنکور دارد. زنی سی‌و‌هفت ساله اما از پشت «بُرقَع»، تفاوتی با یک دختر بیست‌ و خرده‌ای ساله نداشت.

می‌گفت: زندگی کن خاله.

«دروغ گفتند که آسْمان همه‌جا آبی است.»

چشمانش آسمانی صاف بود. مثل دریای پشت سرش آرام. آنقدر آرام که دلهره‌ی درونش موجی نبود که به من برخورد کند و کنارش دریا را طغیانی.

*

زن:کسی که حتی بشکند هم خودش را حفظ می‌کند. می‌بینی؟! داشت به زندگی ادامه می‌داد. امیدوار و با عشق، برای پاره‌های وجودش. پشت آن برقع که او را از آفتاب محافظت می‌کرد، چشمانی بودند که در لحظه زندگی می‌کردند. خود را می‌ساختند. خود را محتاج کسی دیگر نمی‌دیدند. و قدرت جنس مونث را به رخ دیو شکسته‌ی درونش می‌کشیدند.

خویشتن را روی پای خود علم کرده بود. کلماتی مثل ضعیفه و زنیکه را برای خویشتن دفن کرده بود. او نه عنوان فردی مطلقه روی پیشانی‌اش برچسب بود نه یک زن خیانت دیده.

«شهناز» با شور موسیقیایی هیبتش، روحش، حنا را در دست من می‌کاشت و دریا را به رقص وادار می‌کرد. ساحل جزیره‌ی ناز، مونس قصه‌های بی‌ناز شهناز شده بود. دل را با خویشتن وصلت داده بود.

#عین.نون