من و زندگی
من و زندگی،
سالهاست که در کنار هم راه میرویم؛
او گاه دستم را میگیرد
و گاه مرا در میانهی راه رها میکند.
زندگی را آنگونه که بود نخواستم؛
اما کمکم آموختم
که زندگی قرار نیست همیشه مطابق خواست من باشد.
آمده است تا مرا از خودِ کوچک خویش بیرون بکشد
و به وسعتی برساند که هنوز نمیشناسم.
هر صبح که چشم میگشایم،
جهان دوباره مرا به خویش فرامیخواند؛
به کوچههای نرفته،
به آدمهای ندیده،
به رؤیاهایی که هنوز در دل من نفس میکشند.
من از زندگی آموختهام
که هیچ بهاری برای همیشه نمیماند
و هیچ شبی نیز ابدی نیست.
آنچه میآید، رفتنیست
و آنچه میرود، گاه در هیئت خاطره
تا ابد در ما باقی میماند.
پس دیگر از رفتنها نمیهراسم؛
که فهمیدهام
زندگی، هنرِ دل کندن است
بیآنکه دل از عشق بکنیم.
من و زندگی
اکنون با هم صلح کردهایم؛
او هرچه را که باید، از من میگیرد
و من هرچه را که میماند،
با تمام جانم دوست میدارم.
و شاید معنای زندگی همین باشد:
آمدن، دیدن، دوست داشتن،
از دست دادن، آموختن
و دوباره برخاستن؛
با دلی که اگرچه شکسته است،
سایه گرد
هنوز برای دوست داشتن جا دارد.