عشق

کاش می‌شد در عشق زندگی کرد؛

نه فقط گاهی عاشق شد،
که هر نفس را با عشق دم زد
و هر لحظه را به زیباییِ دوست داشتن آراست.
کاش می‌شد بی‌نقاب بود،
بی‌هیچ شخصیتِ ساختگی،
بی‌هیچ دیوار و فاصله‌ای؛
فقط خودت باشی
و دلی کودکانه،
دلی که هنوز عشق را بلد است،
دلی که جز دوست داشتن نمی‌داند،
دلی که برای زیباییِ دلِ دیگری می‌تپد
و از شکفتنِ او، بی‌آنکه سهمی بخواهد، شاد می‌شود.
کاش می‌فهمیدیم
عشق، عشق می‌آفریند؛
عشق گرفتنی نیست،
عشق دادنی‌ست.
بسترِ روییدنِ عشق،
خودِ عشق است؛
هرچه بیشتر ببخشی،
ریشه‌هایش عمیق‌تر می‌شود
و هرچه بی‌منت‌تر دوست بداری،
آسمانِ دلت روشن‌تر.
شاید راز عشق همین باشد؛
که دیگری را برای خود نخواهی،
بلکه بخواهی در کنار تو
خودِ حقیقی‌اش را زندگی کند.
عشق، مالکیت نیست؛
آزادی‌ست.
عشق، طلبکار شدن نیست؛
بخشیدن است.
عشق، ترس از رفتن نیست؛
اعتماد به حضوری‌ست
که حتی اگر دستت را رها کند،
اثرِ بودنش در جانت باقی می‌ماند.
کاش یاد می‌گرفتیم
به جای آنکه از دیگری عشق طلب کنیم،
خودمان سرچشمه‌ی عشق باشیم؛
که وقتی دل، به نورِ عشق روشن شد،
دیگر برای روشن ماندن
به چراغِ دیگری محتاج نیست.
و شاید آن روز بفهمیم
عشق واقعی،
جایی آغاز می‌شود
که «من» آرام‌آرام خاموش می‌شود
و «تو» نیز از میان می‌رود؛
آنجا که فقط «عشق» می‌ماند...
بی‌نام، بی‌ادعا، بی‌مرز؛
و آدمی در آغوشِ آن حقیقتِ بی‌کران
به خویشتنِ گمشده‌اش بازمی‌گردد.
آنجا دیگر عاشق و معشوقی نیست؛
یک دل است
و دریایی از عشق
که هر دو را
در خود به وحدت می‌رساند.
ساعت 7 صبح 1405/6/14