اما در اوج این درگیرودار، ناگهان متوقف شدم. متوجه شدم آنقدر نگاهم به افقهای دور و اهداف بعدی دوخته شده بود که زیباییها، درسها و جریان زندهٔ خودِ مسیر را به کلی نادیده گرفته بودم؛ نه لذتی میبردم و نه طعم لحظه را میچشیدم.
همانجا بود که به یک حقیقت ساده اما تکاندهنده رسیدم: شاید اصلاً مقصدی در کار نیست.
تمام زندگی در همین گامهایی خلاصه میشود که برمیداریم، در همین مسیر جاری. شاید به این خاطر که ما یاد نگرفتهایم از روندِ ساختن و رشد کردن لذت ببریم، و خوشبختی را به روزی موکول کردهایم که چکلیست اهدافمان تیک بخورد؛ غافل از اینکه خط پایانِ این بازی، با هر گام ما عقبتر میرود.