
آن شب از شدت خستگی، به خوابی عمیق فرو رفت؛ خوابی آنقدر سنگین که انگار تمام اتصالش با جهان قطع شده بود.
خواب عجیبی دید.
خود را در رودخانهای خروشان یافت. آب با خشمی مهارنشدنی او را با خود میبرد. دستوپا میزد، نفسش به شماره افتاده بود و با تمام توان تلاش میکرد غرق نشود. ترس، تمام وجودش را فرا گرفته بود.
ناگهان چیزی در ذهنش روشن شد.
«من خوابم...»
همان لحظه به یاد آورد که این تنها جسمش نیست که وجود دارد؛ اکنون روح اوست که در این مکان حضور دارد. اگر روح است، پس آب نمیتواند او را غرق کند.
ترس آرامآرام از وجودش عقب نشست. دیگر تقلا نکرد. خود را به جریان آب سپرد.
در همان لحظه، رودخانه آرام شد. آب زیر پایش شکل گرفت، قد کشید و به اسبی شفاف و روان تبدیل شد؛ اسبی که از جنس همان رودخانه بود. اسب او را بر پشت خود نشاند و بیآنکه قطرهای بر لباسش بنشیند، روی سطح آب به حرکت درآمد.
دو سوی رودخانه، دو جهان کاملاً متفاوت گسترده شده بود.
در یک سو، جنگلی عظیم قرار داشت؛ درختانی بلند، تنومند و کهنسال، آنچنان به هم تنیده بودند که نور خورشید به سختی از میان شاخههایشان عبور میکرد. جنگل زیبا بود، باشکوه بود، اما سکوتش ترسناک بود؛ گویی سالها بود که رنگ نور را به خود ندیده و طلسمی ناشناخته بر آن سایه انداخته بود.
در سوی دیگر، دهکدهای کوچک و آرام دیده میشد.
اسب کنار رودخانه ایستاد.
نزدیکترین خانه به آب، خانهای ساده بود. زنی روی زمین نشسته بود و نوزادی بیجان را در آغوش گرفته بود. آنقدر محکم او را در آغوش میفشرد که گویی اگر رهایش کند، آخرین دلیل زنده بودنش را از دست خواهد داد.
گریه میکرد؛ نه گریهای که با اشک تمام شود، بلکه گریهای که از عمق جان برمیخیزد و هیچ صدایی توان توصیفش را ندارد.
مردی کنار او ایستاده بود. اندوه در تمام خطوط چهرهاش موج میزد، اما با همان دل شکسته تلاش میکرد همسرش را آرام کند؛ تلاشی که خودش هم میدانست بیفایده است.
او فقط نگاه میکرد.
نمیفهمید چرا باید شاهد چنین صحنهای باشد. چه نسبتی میان او و این خانواده وجود داشت؟
در همین فکر بود که صدایی از اعماق رودخانه برخاست؛ نه صدایی که با گوش شنیده شود، بلکه صدایی که مستقیم در جانش طنین انداخت.
«آنها پدر و مادر تو بودند...»
خشکش زد.
صدا ادامه داد:
«و آن نوزاد بیجان... تو بودی.»
سکوت.
«قرار بود در آغوش آنها بزرگ شوی. اما سرنوشت مسیر دیگری را برگزید. روح تو باید به زمین میآمد، اما نه در آن خانه.»
او چیزی نمیگفت. فقط گوش میداد.
صدا دوباره ادامه داد:
«ما تو را از آنها گرفتیم و به خانوادهای دیگر سپردیم؛ همان خانوادهای که امروز آنها را پدر و مادر خود میدانی. آنها فرزندشان را از دست دادند، اما تو فرصت زندگی پیدا کردی.»
رودخانه همچنان آرام جریان داشت.
او به زن و مرد نگاه کرد؛ به اندوهی که هرگز پایان نمییافت.
در دلش سؤالی شکل گرفت؛ سؤالی که هیچ پاسخی برایش وجود نداشت.
اگر زندگی من، ادامهی ناتمام زندگی دیگری بوده باشد، پس من واقعاً متعلق به کدام خانهام؟