در خواب، دوباره تصویر آن دشت زیبا و رودخانه را دید؛ اما این بار همهچیز برایش کاملاً آشنا بود. تمام راهها را بلد بود، گویی زمان زیادی در آنجا میزیست. آدمها در نظرش آشنا میآمدند و حتی با بعضی از آنها احساس نزدیکی عجیبی داشت. رویای عجیبی بود.
ناگهان از خواب بیدار شد. اتاق ساکت بود و نور کمرنگ صبح از لای پردهها به داخل میخزید. چند لحظه طول کشید تا بفهمد کجاست. تصویر دشت و رودخانه هنوز در ذهنش زنده بود؛ آنقدر زنده که نمیتوانست مرز خواب و بیداری را تشخیص دهد. حس میکرد اگر چشمهایش را دوباره ببندد، بیدرنگ به همانجا بازمیگردد.
با خودش فکر کرد مگر میشود جایی که هرگز در بیداری نرفتهای، اینهمه آشنا باشد؟ چرا راهها را بلد بود، چرا آدمها برایش غریبه نبودند؟ این سؤالها آرام و بیصدا در ذهنش چرخ میخوردند، بیآنکه پاسخی پیدا کنند.
از جایش بلند شد، اما تردید هنوز با او بود؛ تردیدی مبهم، مثل سایهای که تمام روز همراهش میماند. گویی چیزی از آن رویا در بیداری جا مانده بود؛ چیزی که نمیدانست خاطره است یا حقیقتی که فقط در خواب اجازهی ظهور پیدا میکند.