هم‌زیستیِ اضداد

درونم سرشار از تضاد و پارادوکس است.

غمگینم و شکرگزار؛ خوشحالم و ناراضی؛ دلگرمم و دلگیر؛ پرشورم و سرد. گاهی احساس می‌کنم هدفی روشن دارم و گاهی در میان انبوهی از سؤال‌ها و تردیدها گم می‌شوم.

نمی‌دانم کدام‌یک از این احساسات، حقیقتِ من است و کدام‌یک انعکاس شرایطی است که در آن زندگی می‌کنم.

آیا این آشفتگی از درون من سرچشمه می‌گیرد یا جهان بیرون آن‌قدر متناقض و بی‌ثبات شده که آرام‌آرام تضادهایش را به درون من نیز منتقل کرده است؟

عجیب است؛ می‌توانم هم‌زمان از زندگی سپاسگزار باشم و از آن خسته، به آینده امیدوار باشم و از آمدنش بترسم، آدم‌ها را دوست داشته باشم و از انسان بودنشان ناامید شوم.

انگار هیچ احساسی در من به‌تنهایی زندگی نمی‌کند. هر شادی، سایه‌ای از اندوه دارد و هر امید، گوشه‌ای از ترس را با خود حمل می‌کند.

شاید انسان همین باشد؛ مجموعه‌ای از تناقض‌ها که مدام تلاش می‌کند برای خودش تعریفی پیدا کند.

اما من هنوز نمی‌دانم این همه تضاد، انعکاس پیچیدگیِ وجود من است یا تصویری از جهانی که دیگر نمی‌توانم آن را ساده و یک‌دست ببینم.

فقط می‌دانم این روزها درونم شبیه چهارراهی است که هیچ‌کدام از مسیرهایش به سکون نمی‌رسند.