گاهی نگاهی به زندگی خودت میاندازی و فکر میکنی چیز زیادی برای دیدن ندارد.
همان روزهای تکراری، همان خستگیها، همان نگرانیها، همان صبحهایی که با عجله شروع میشوند و شبهایی که با فکرهای تمامنشدنی به پایان میرسند.
گاهی آنقدر به نداشتههایت خیره میشوی که داشتههایت دیگر به چشم نمیآیند.
اما چیزی را نمیدانی.
شاید جایی، کسی چشمش به زندگی توست.
نه از روی حسادت؛ از روی آرزو.
شاید کسی آرزو دارد یک روز صبح جای تو از خواب بیدار شود. آرزو دارد همان خانهای را داشته باشد که تو هر روز با بیحوصلگی از آن بیرون میروی. شاید کسی برای داشتن شغلی که تو از آن خستهای، سالها تلاش کرده باشد. شاید کسی آرزوی داشتن خانوادهای را دارد که تو گاهی از حضورشان خسته میشوی.
شاید کسی دلش میخواهد بتواند همانطور که تو راه میروی، راه برود.
شاید کسی در گوشهای از این شهر، برای داشتن چیزی دعا میکند که تو دیگر حتی متوجه داشتنش نیستی.
و عجیب اینجاست که هیچکدام از ما از این ماجرا خبر نداریم.
ما معمولاً زندگی دیگران را از پشت پنجرهی آرزوهای خودمان نگاه میکنیم و زندگی خودمان را از پشت پنجرهی کمبودهایمان.
برای همین، همیشه آن طرف خیابان زیباتر به نظر میرسد.
همیشه تصور میکنیم اگر جای دیگری بودیم، اگر آدم دیگری بودیم، اگر خانوادهی دیگری داشتیم، اگر پول بیشتری داشتیم، اگر گذشتهمان طور دیگری رقم میخورد، اگر آیندهمان مطمئنتر بود، شاید بالاخره آرام میشدیم.
اما شاید مسئله این نیست که زندگی ما به اندازهی کافی خوب نیست.
شاید مسئله این است که ما آنقدر به آن عادت کردهایم که دیگر زیباییهایش را نمیبینیم.
شاید زندگی تو برای خودت عادی شده باشد، اما برای کسی دیگر، رؤیاست.
البته این به معنای نادیده گرفتن رنجها نیست. قرار نیست به خودمان بگوییم «دیگران شرایط بدتری دارند» و درد خودمان را انکار کنیم. رنج، رنج است؛ حتی اگر کسی در جایی آرزوی داشتن زندگی ما را داشته باشد.
فقط شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم:
اگر کسی میتوانست فقط برای یک روز زندگی من را زندگی کند، کدام بخشش را بیشتر دوست داشت؟
صبحهایی که بدون فکر از کنارشان میگذرم؟
آدمهایی که حضورشان برایم عادی شده؟
سلامتیای که هر روز از کنار آن عبور میکنم؟
فرصتهایی که به خاطر ترس ندیدهام؟
یا همین زندگی ناقصی که مدام آرزو میکنم زندگی دیگری باشد؟
شاید هیچوقت جوابش را نفهمیم.
چون ما هیچوقت نمیدانیم چه کسی از دور به زندگیمان نگاه میکند و در دلش میگوید:
«کاش من جای او بودم.»
و شاید عجیبترین بخش زندگی همین باشد؛
اینکه ممکن است درست در همان لحظهای که تو از زندگی خودت شکایت میکنی، کسی آرزو کند فقط یک روز از زندگی تو را داشته باشد.
پس شاید گاهی، قبل از اینکه از زندگیمان فرار کنیم، باید یک لحظه بایستیم و نگاهش کنیم.
نه برای اینکه قانع شویم همهچیز خوب است.
فقط برای اینکه ببینیم شاید در میان تمام چیزهایی که نداریم، چیزهایی هم هست که سالهاست داریم و دیگر دیدنشان را فراموش کردهایم.