
از خواب پریدم. خواب آرامی نداشتم؛ کابوس میدیدم و ذهنم بهشدت بههم ریخته بود.
احساس میکنم هیچ کنترلی روی ذهنم ندارم. انگار چیزی درون من شروع به تخلیه شدن کرده است؛ تمام انرژیهای منفی، تمام فشارها و تمام چیزهایی که مدتها درونم جمع شده بودند، حالا راهی برای بیرون آمدن پیدا کردهاند.
اما دردناکترین بخش ماجرا همین است؛ من از این تخلیه شدن رنج میکشم.
مثل زخمی که مدتها پنهان مانده و حالا چرک و عفونت خود را بیرون میریزد؛ شاید برای بهبود، اما همراه با درد.
احساس میکنم چیزی درون روحم در حال تغییر است، اما خودِ این تغییر برایم سخت و فرساینده شده. نمیتوانم توضیح بدهم چه اتفاقی برایم افتاده؛ فقط میدانم که ذهنم خسته است، روحم سنگین است و انگار بخشی از وجودم در حال عبور از یک مرحلهی سخت و ناشناخته است.