
گاهی فکر میکنم این دنیا بر چه اساسی بنا شده است؟
چرا همیشه انگار همهچیز بر وفق مراد یک عده خاص پیش میرود؟
یا شاید مسئله این نیست که دنیا برای بعضیها ساخته شده؛ شاید بعضی آدمها فقط بهتر بلدند از داشتههایشان استفاده کنند، بهتر بازی را میشناسند و بهتر از فرصتهایی که دارند بهره میبرند.
امروز با دنیای دیجیتال، انگار همه در یک مسابقهی بیپایان گرفتار شدهایم؛ مسابقهای برای دیده شدن، موفقیت، مقایسه کردن و عقب نماندن. گاهی احساس میکنم دیگر زندگی نمیکنیم، فقط در حال رقابت هستیم.
البته ترس از آیندهی نامطمئن هم واقعی است. بعضی چیزها خارج از کنترل ما هستند و نمیتوانیم همهچیز را با اراده و تلاش تغییر دهیم.
گاهی به توصیههای نویسندگان و متفکران جهان نگاه میکنم؛ توصیههایی که شاید برای شرایط زندگی آنها درست باشد، اما همیشه با واقعیت زندگی ما همخوانی ندارد. آنها در جهانی متفاوت رشد کردهاند؛ جهانی با دغدغهها، فرصتها و مشکلاتی متفاوت.
شاید تفاوت فقط در امکانات نباشد؛ شاید در نوع جنگیدن برای بقا باشد. شاید بسیاری از کسانی که برای آرامش، رشد فردی و موفقیت مینویسند، مجبور نبودهاند هر روز برای ابتداییترین نیازهای زندگی بجنگند.
ما مسیر سختتری آمدهایم؛ شاید قرنها فشار، محدودیت و تجربههای تلخ، بخشی از نگاه امروز ما را ساخته است.
و گاهی فقط به این فکر میکنم:
آیا ما واقعاً عقب ماندهایم، یا فقط در مسیری دشوارتر، با بار سنگینتری از تاریخ، در حال ادامه دادن هستیم؟
شاید ما فقط خستهایم؛ خسته از جنگیدن، خسته از انتظار، خسته از تلاش برای ساختن آیندهای که همیشه کمی دورتر از دسترس به نظر میرسد.