
«فردوسي و شاهكار حماسي او، شاهنامه»
ابوالقاسم فردوسی طوسی (زاده ی 329 هجری قمری – درگذشت 416 هجری قمری)، شاعر حماسه سرای ایرانی و سراینده ی شاهنامه، حماسه ی ملی ایران، است.
شاهنامه فردوسی نزدیک به پنجاه هزار بیت دارد كه فردوسي حدود سي سال از عمر خود را صرف آن نمود. اين كتاب، مجموعه ای از داستان های ملی و تاریخ باستانی پادشاهان قدیم ایران و پهلوانان بزرگ سرزمین ماست که کارهای پهلوانی آنها را همراه با فتح و ظفر و مردانگی و شجاعت و دینداری توصیف می کند.
اين كتاب ارزشمند، یکی از پرمایه ترین و بی نیازترین گنجینه های زبان پارسی از نظر در برداشتن لغات و اصطلاحات ادبی است و بی شک از این جهت بزرگترین و نخستین کتابی است که پاسدار کلمات درست و زیبای زبان فارسی شده و با پذیرش انبوه این کلمات در سینه فراخ خود، آنها را با صحت و امانت به نسل های بعدی سپرده است.
شاهنامه یکی از بزرگترین حماسههای جهان، شاهکار حماسی فارسی و حماسه ملی ایرانیان و نیز بزرگترین سند هویت ایشان است. اگر فردوسی در تاریخ سربرنمیآورد و شاهنامه را نمیسرود، چه بسا ایرانیان امروز با زبان شورانگیز و شیرین فارسی سخن نمیگفتند. فردوسی برای مقابله با تسلط ستمگرانه و برتری جوییهای غیرایرانیان، مفاخر قومی و وصف تمدن باستانی ایران را زنده کرد و توانست حس دفاع از کشور را در بسیاری از مردم زنده کند، چنانكه خود به بهترين شكل ممكن بيان ميدارد:
بسي رنج بردم در اين سال سي/ عجم زنده كردم بدين پارسي
آرامگاه فردوسی امروزه در 20 کیلومتری شمال غربی شهر مشهد، در مسیر عبوری بهسمت کلات نادری و در نزدیکی شهر تاریخی طابران و بقعه تاریخی هارونیه قرار دارد.
#حکیم_سخن_فردوسی