ویلهُلم

ویلهلم

آقای ویلهُلم چند سال بعد از جنگ جهانی دوم به خانه بازگشت. او بعد از آن یک خدمتکار خانم استخدام کرد. زنی به نام سارا که چشم های سیاهِ روشنی داشت و از زیبایی فراوانی برخوردار بود می توان گفت از دخترهای یتیم بود.

آقای ویلهلم مردی تقريبأ قد بلند و چهارشانه بود که موهای تقريبأ طلایی داشت.

۲۱ اکتبر، ۱۹۴۹ بود من داستان آن روزهای آقای ویلهلم را برایتان می نویسم. ویلهلم در اتاق روی مبل مخملی نشسته بود. در چند بار به صدا در آمد. سارا پشت در بود.

" آقای ویلهلم؟ "

" بله بفرمایید "

سارا مثل روباهی پاورچین وارد شد و در اتاق روی مبل دیگری نشست ویلهلم عینک گردی روی چشم زده بود

" اوه باز هم که مشغول کتاب خواندن هستید "

" بله داستان جالبی دارد اما غم انگیز است "

ویلهلم ناگهان کتاب را بست روی میز چوبی نهاد، ایستاد و به سمت پنجره رفت با کمی تاخیر گفت:

" سارا امروز چند شنبه است؟ "

" امروز ؟ امروز چهارشنبه است، منتظر کسی هستید؟ "

" نه، فقط هوا امروز چرا انقدر تاریک است گویا می خواهد باران بگیرد "

چهره ی زنی را دید که از دور به پنجره خیره شده بود کمی جا خورد بغضی او را فرا گرفت و پلکی زد زن دیگر آنجا نبود پرده را کشید و با اشاره به کتاب به سارا گفت:

" این کتاب را خواندی ؟ "

" نه فکر نمی کنم خوانده باشم چه کتابی است؟ "

" کتاب خوبی است فقط نمی دانم چرا هر چه می خوانمش از خود بی خود می شوم و کم تر می خوابم "

آقای ویلهلم آیینه ی کوچکی را برداشت و خودش را در آن شیشه ی شفاف کوچک نگاه کرد

" سارا "

" بله "

" تو چرا نمی‌ روی کمی استراحت کنی، خیلی لاغر شدی "

" می شود کتابتان را قرض بگیرم و موقع خواب بخوانمش "

" حتمأ "

ویلهلم کتاب را برداشت و به سارا داد سارا تعظیم کرد و کتاب را از دستان ویلهلم گرفت

بعد از شام سارا به تخت رفت و خواندن کتاب را شروع کرد او ورق به ورق کتاب را خواند و کاملأ در جریان داستان بود در اواسط داستان کتاب را بست روی تخت نشست و بغض کرد با خودش گفت

" نه دلم نمی خواهد ادامه اش را بخوانم چطور می شود انقدر خودخواه بود آن بیچاره سنی نداشت چطور توانستند تبرئه اش کنند و او را به زندان بی افکنند "

سارا کتاب را باز کرد ادامه ی کتاب را خواند هوا تقريبأ داشت به طلوع آفتاب می رسید که سارا کتاب را تمام کرد وقتی به نقطه ی پایان رسید در حالیکه اشک می ریخت خوابش برد.

نزدیک ظهر شد و سارا نفس نفس زنان از خواب پرید دور و برش را نگاه انداخت به پذیرایی رفت ویلهلم سرش را روی دستانش روی میز گذاشته بود او متوجه شد که ویلهلم در خواب دارد حرف می زند جلوتر رفت

" از جان من چه می خواهی؟ "

سرش را راست کرد و با حالتی گُنگ به سارا نگریست

" می شود امروز بروم او منتظرم است دخترک تا به حال دلش هزار راه رفته است اگر بسته ای داری برایت می برم "

سارا به حرف آمد

" آقای ویهلم آقا آقا "

سارا چند بار شانه ی ویلهلم را تکان داد اما ویلهلم هنوز در همان حال بود او یک باره با انفجاری که در گوش هایش رخ داد فریادی بلند کشید

" نههههه،،، سارا سارا ببخشید باز خاطرات جنگ از سرم گذشت "

به بیرون رفت. قدم می زد و دائم به دور و برش نگاه می انداخت انگار که کسی او را می پائید ناخن هایش را می مکید و انگار صدایی می شنید که کسی دیگر نمی شنید. سریع به داخل برگشت آرام به سارا نزدیک شد یکی از دست های سارا را گرفت و فشرد سارا هراسیده بود، ویلهلم با پا فشاری روی کلمات و لبخندی ژکوند روی لب این جملات را اضحار نمود.

" سارا من خود شیفته ام؟ درست است حالت از من به هم‌می‌خورد درست می گویم؟ "

" نه آقا اصلأ این طور... "

" هیشش به حرف هایم گوش بده سارا لطفأ ساکت باش نمی خواهم حرف بزنی نمی خواهم صدایت را بشنوم تو باعث می شوی مایوس بشوم و مرتب حرف هایم را تکرار کنم سارا چرا نمی‌ روی برای خودت خوش بگذرانی چرا مثل دختر های دیگر رفتار نمی کنی مگر تو چه چیز از بقیه کم داری سارا من آدم گَندی هستم و یک پست فطرت تمام عیارم من یک خائنم یک بزدل. مرتکب جنایات های فراوانی شده ام که اگر هر کدامشان را برایت تعریف کنم مو به تنت راست می شود سارا تو باید از اینجا بروی تنهایم بگذار سارا "

ویلهلم با سماجت حرف می زد و بیشتر دست های سارا را فشار می داد.

" آقا چکار می کنید دستم درد گرفت لطفأ دستم‌ را رها کنید آقا با شما هستم "

ویلهلم این بار با لب هایی افتاده و چشمانی پر از اشک ادامه داد

" می بینی سارا تو از من بدت می آید تو از من نفرت داری چطور رویت می شود به چشم های من نگاه کنی همه ی آن ظاهرسازی های تو نشان دهنده این است که جلوی من آدم خوبی باشی اما تا رویم را آن طرف کنم مرا نگاهم نیز نمی کنی و با ترحمی ساده فقط از من عبور خواهی کرد سارا مگر نه؟ انگار هیچ جوابی نداری سارا می دانی دلم می خواهد گلوی نازکت را بگیرم و بچلانم"

ویلهلم به صورت سارا نزدیک و نزدیک تر شد آنقدر نزدیک که می توانست قطرات اشکِ جمع شده در چشم های سارا را ببیند. ویلهلم دستش را شُل کرد به رو به رو خیره شد، سارا از جا جَست زد و گوشه ی اتاق بی حرکت ایستاد. با بغضی نهیب کشید

" آقای ویلهلمممم "

ویلهلم با تأخیری نفسی عمیق کشید و رو به سارا گفت :

" هان! چرا آنجا ایستادی ترساندی ام "

سارا متعجب به ویلهلم نگاه می کرد. آرام رو به روی او نشست. سرش پایین بود لبه ی دامنش را در دست گرفت و با آن بازی می کرد. در همان حال خیلی آرام و شمرده گفت :

" آقای ویلهلم اگر می خواهید من برای همیشه از اینجا می روم شاید بودن من اینجا باعث رنجش خاطر شما می شود شما درست گفتید من نباید اینجا باشم حرفتان را می پذیرم "

" چه می گویی ؟ از چی داری حرف می زنی ؟ کی بهت این حرف ها رو زده ؟ نه اصلأ دلم نمی خواهد تو نباشی چطور دلت می آید این حرف ها را بر لب بیاوری سارا "

سارا با لکنتی که همراه با مکث زیاد بود گفت:

" خودد...تان... مگر می شود یادتان نیاید همین چند لحظه پیش بود که هر چه دلتان خواست گفتید من از شما خیلی ترسیده بودم تا به حال این قدر عصبی ندیده بودمتان "

ویلهلم با قهقه ای آرام خیلی سریع به گریه افتاد

" سارا لطفأ این حرف ها که به تو می زنم را به کسی نگو سارا تو هم فکر می کنی من دیوانه ام؟ "

" نه آقای ویلهلم نه فقط شما حالتان اصلأ خوب نیست "

" سارا ساعت چند است ؟ "

" چرا بحث را عوض می کنید، ساعت ده و بیست دقیقه از شب است آقای ویلهلم "

سارا به اتاق رفت. ویلهلم هم‌‌ روی مبل خوابش برده بود. آن شب گذشت. چند روز بعد از آن ماجرا سارا تمام وسایلش را جمع کرد و بدون خداحافظی از پیش ویلهلم رفت. ویلهلم پشت پنجره با حالتی بر هم ریخته و غمگین بغض کرده بود. سارا بعد ها با پسری از خانواده ای مرفه ازدواج کرد زندگی خوبی تشکیل دادند. بعد ها یک روز اتفاقی ویلهلم را در گوشه و کناری توی خیابان دید. سارا به ویلهلم نگاه کرد. ویلهلم ساکت به او نگریست. سارا همه چیز را برای شوهرش تعریف کرد.

" آقای ویلهلم مرا می شناسید؟ "

ویلهلم سکوت کرده بود می‌خواست چیزی بگوید که روی دلش سنگینی می کرد اما از گفتنش عاجز بود.

سارا دور شد و وقتی داشت دور تر می شد ویلهلم نجوا کنان گفت :

" سارا "

سارا از چشمان ویلهلم محو شد. ویلهلم کودکی را دید که به او خیره شده است. با تمام دلمردگی لبخند زد. به خانه بازگشت. ویلهلم سارا را در اتاق دید که با موهای باز روی مبل نشسته و دارد کتاب می خواند.