تموم کاغذهای روی میز رو خط خطی کردهبودم... نیمی از دفترم سیاه شده بود هر شب از افکارهام رو توی کاغذ می نوشتم... مثل یک روح بودم که از این عالم جدا شده و برای خودش تو یه عالم دیگه ای زندگی می کنه... دوست داشتم نامه بنویسم برای یک فرد خیالی که شاید جایی توی این دنیا داره زندگی می کنه! فقط فکر می کردم خیال باشه.
من این کار و کردم... برای اون شخصیت خیالی نامه نوشتم. جواب نامه بعد از یک هفته امد نقطه ی تاریکی از زندگیم به حقیقت بیدار شد... یه نامه که خیلی کاغذش چروک بود سیاهی عظیمی به پوست سرم چسبید نامه رو باز کردم چیزی که نوشته بود نمی تونست از یه آدم معمولی باشه...
...پروانه ها از نو به پیله رفته اند همه پاییز را جشن می گیرند ولی برای من فضای بی رحمانه ی یک متروکه است یک کودک بی استخوانم که در زمان گم شده لحظه ی برخورد موج ها به هم است...
زیر نامه آدرسی بود.. کمی ناخوانا .. انگار خواب بود.. به آدرس رفتم جایی دور با راهی پیچ در پیچ یه خونه اونجا بود یه خونه با پرده های سفید که خیلی کهنه به نظر می رسید. وقتی پشت در رسیدم ناخواسته در باز شد روی لبه ی در انگشت های ظریف دختری بود که فقط نیمی از صورتش معلوم بود نیمی دیگه از صورتش زیر موهاش پنهون بود.
"بیا تو"
"من شما رو می شناسم؟"
"نه"
"من اینجا..."
"ام.. بیا تو"
چیزی انگار من و هُل داد به داخل پرت شدم اون برهنه بود روی مبل کوچیکی دور میز نشست قلبم تند تند می تپید جمعیتی از مورچه ها توی چشم هاش بودند؛ یک دونه بیسکوئیت برداشت زیر دندوناش صدای خرد شدنِ بیسکوئیت رو می تونستم بشنوم ساعتِ روی دیوار تیک تاک می کرد کنارش یه قابِ عکس بود از یه زن و مرد و دختری کوچیک.
"موهات زیباست"
"ممنون"
"اینجا تنها زندگی می کنی؟"
چند بار با مشت روی سینه اش کوبید سرفه کرد...
"نه با اون"
"کی؟!"
"اونجاست تو اتاق"
بلند شد و به اتاق رفت دست دختربچه ای رو گرفته بود اون دختربچه خیلی شبیه ش بود انگار دوقلو بودند روی موهاش تِل آبی رنگِ زیبایی بود.
"اون نمی تونه حرف بزنه"
"چرا؟"
"اون... هیچی..."
قطره ای سیاه از گوشه ی چشم های دختربچه ریخت عقربه ی ساعت ایستاد دختربچه مثل یک سرباز سلطنتی برگشت به اتاق رفت و در رو بست...
"اون غریبه ها رو دوست نداره"
"من باید برم"
"تازه امدی کجا!"
"یکم حالم خوب نیست احساس می کنم می خوام از هوش برم"
"چی شده؟"
"هیچی"
"حداقل شام بمون"
"باشه خیلی خب..."
"می شنوی؟"
"چی و؟"
"این صدا رو؟"
"صدای چی؟!!!"
"خوب گوش بده صدای مکالمه ی یه زن و مرد که دارن صحبت می کنن"
"نه من چیزی نمی شنوم!"
"گوش بده.."
"چی می گن؟!"
"نمی دونم خیلی آرومه"
"نه نمی شنوم"
"آره... اون صدا دیگه نیست"
لبخندی روی صورتش ظاهر شد موهای بلندش و کنار زد یکی از چشم هاش سفید بود لبخندش هنوز روی لب هاش بود کنارم ایستاد و به آغوشم کشید لب هاش روی موهام فشار داد و خیلی آروم موهام و بوسید بغض کرده بود...صدای نفس هاش و می شنیدم... اشک های گرمش روی صورتش جریان گرفت اونقدر اشکش زیاد بود که موهام خیس شد دستاش روی سرم بود نوازشم می داد...
ناگهان به اتاق رفت با اسلحه ای برگشت روی شقیقه ش گذاشت لبریز از بغضی سهمیگن بود...اولش برام مثل یه شوخی می امد.
"چیکار می کنی؟ با توام"
"نزدیک نیا"
"خیلی خب فقط..."
"می خوام به زندگیم پایان بدم"
"می شه لطفأ این کار و نکنی"
"همه از من بدشون می یاد"
"نه این طور نیست کافیه فقط به حرفام گوش بدی"
انگشتش روی ماشه بود دستاش می لرزید
"خواهش می کنم... تو نباید این کار و کنی..."
به طرفش قدم برداشتم جیغ بلندی کشید بدنش مثل بید می لرزید
"گفتم نزدیک نیا می فهمی؟!"
"باشه... باشه... خیلی خب فقط اون اسلحه رو بزار کنار خواهش می کنم ازت اگه می خوای من می مونم قول می دم بهت"
"دروغ می گی... همه تون دروغ می گید..."
"نه باور کن راست می گم ازت می خوام که از این کار مسخره دست برداری به هر کی که بهش ایمان داری"
آهی بلند کشید
"باشه..."
اسلحه رو پایین آورد... توی یک لحظه دوباره اسلحه رو روی شقیقه اش ش گذاشت لوله ی باریک اسلحه رو توی جمجمه اش فشار می داد انگشتش روی ماشه بود ناگهان ماشه رو کشید... دختربچه از اتاق بیرون امد روی جنازه ی خونین دختر خیمه زد با نگاهی خلسه وار به من چشم دوخت عقربه ی ساعت به حرکت افتاد
از خواب جَستم تارِ مویِ سیاهِ بلندی توی دستم بود.